موعظه – قدیسان مارتا، مریم و ایلعازر (لوقا ۱۰:‏۳۸-۴۲) – ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۶

ما عید دوستان خداوند، ایلعازر، مریم و مارتا را جشن می‌گیریم. در این دو زن، می‌توانیم دو نوع دعوت و رسالت موجود در کلیسا را مشاهده کنیم.

یکی از آن‌ها دعوت تأملی است که مریم نمایندهٔ آن است؛ او در پای خداوند می‌نشیند و به سخنان او گوش می‌دهد. دیگری دعوت عملی است که مارتا نمایندهٔ آن است؛ او خدمت می‌کند و با کار خود سبب می‌شود که دیگران پس از پایان تعلیم خداوند، نگران غذای خود نباشند.

هر دوی آن‌ها به خداوند خدمت می‌کردند. مارتا بیشتر به جنبهٔ انسانی توجه داشت. او اهمیت فراهم کردن غذا برای خداوند و دیگران را در نظر می‌گرفت؛ زیرا انسان تنها از روح تشکیل نشده است، بلکه بدنی نیز دارد که باید تغذیه و مراقبت شود.

در اینجا، جماعت‌های دینی‌ای را می‌بینیم که وظیفهٔ آن‌ها کمک به فقرا و بیماران، آموزش دادن و تربیت کودکان و جوانان است. اینان به عیسی خدمت می‌کنند که در وجود برادران و خواهرانشان پنهان است.

اما مریم با گوش سپردن به خداوند و تأمل در او، به او خدمت می‌کرد. در اینجا، جماعت‌های دینی تأملی را می‌بینیم که هدفشان این است که به نمایندگی از همه، در حضور عیسی او را ستایش کنند، در او تأمل نمایند و دعا کنند. آنان در صومعه‌ها زندگی می‌کنند.

کلیسا به هر دو نوع دعوت نیاز دارد. عیسی به مریم نگفت که به خواهرش کمک کند و به مارتا نیز نگفت که دست از خدمت بردارد. بلکه به او یادآوری کرد که تنها امر ضروری، انجام دادن کارهای اوست.

عیسی از ما می‌خواهد که کارهایمان را از روی محبت به او انجام دهیم. تنها در این صورت است که کارهای ما معنا پیدا می‌کنند.

از مریم بخواهیم که فیض انجام دادن همه چیز از روی محبت به عیسی را برای ما طلب کند.