موعظه – قدیسان خدا را دوست داشتند – ۱ اوت ۲۰۲۶

امروز یاد قدیس بزرگ، آلفونسو ماریا دِ لیگوری، اسقف و آموزگار کلیسا را گرامی می‌داریم.

قدیس آلفونسو در سراسر زندگی خود بی‌وقفه کار کرد و به‌راستی قدیسی بزرگ بود. او اسقفی خستگی‌ناپذیر، شبانی پرتلاش، الهی‌دانی بزرگ، مبلغ، واعظ، بنیان‌گذار، نویسنده، شاعر، موسیقی‌دان، نقاش و وکیل بود.

او گویی همچون یک ماشین بود. همانند همهٔ قدیسان، در سخنان و اعمال خود و در همه‌چیز، مردی بود که خویشتن را کاملاً به خدا تقدیم کرده بود.

از خود می‌پرسیم که او چگونه توانست همهٔ این کارها را انجام دهد. پاسخ بسیار ساده است: همان‌گونه که خداوند به ما فرمان داده است، کوشید خدا را با تمام دل، تمام جان و تمام توان خود دوست بدارد.

گاهی شاید تصور کنیم که قداست تنها برای قدیسان است؛ شاید فکر کنیم رسیدن به آن نوع قداستی که قدیس ایگناتیوس، که دیروز یاد او را گرامی داشتیم، یا قدیس آلفونسو، که امروز از او یاد می‌کنیم، و بسیاری دیگر از قدیسان به آن دست یافتند، ناممکن است…

اما این اندیشه کاملاً نادرست است؛ زیرا «برای خدا هیچ چیز ناممکن نیست». خدا همهٔ ما را به قداست و حتی به قلهٔ قداست فرا می‌خواند؛ نه به قداستی معمولی، بلکه به قداستی بسیار عظیم.

مهم است که درک کنیم همهٔ قدیسان تاریخ، درست مانند همهٔ ما که در اینجا حضور داریم، انسان‌هایی کاملاً عادی بودند و از گوشت و استخوان ساخته شده بودند؛ هیچ‌یک از آنان موجودی نیمه‌انسان و نیمه‌فرشته نبود.

کاری که هر یک از قدیسان تاریخ انجام داد، این بود که تصمیمی جدی گرفت و کوشید همیشه و در همه‌چیز خدا را دوست بدارد. و همین کافی بود تا خدا آنان را به قداستی عظیم برساند.

هر یک به شیوهٔ خاص خود چنین کرد: برخی مانند قدیس آلفونسو، کشیشانی پرتلاش بودند که کارهای بسیار بزرگی انجام دادند؛ برخی دیگر کاملاً از دید جهان پنهان ماندند و با سادگی و فروتنی به خدا خدمت کردند.

یکی با انجام فعالیت‌های بزرگ رسولی و کارهای مهم در میان هزاران نفر به قداست رسید؛ دیگری بدون آنکه هرگز ثمرهٔ کار خود را ببیند، در روزهای یکنواخت یک مأموریت، به قدیسی بزرگ تبدیل شد.

بااین‌حال، هیچ قدیسی به این فکر نمی‌کرد که «قدیسی متخصص در حوزه‌ای خاص» باشد. تنها یک چیز، مهم‌ترین و یگانه امر ضروری، توجه آنان را به خود جلب می‌کرد: دوست داشتن خدا و تنها خدا؛ با وجود همه‌چیز، با وجود شکنندگی‌ها، ضعف‌ها، محدودیت‌ها و ویژگی‌های شخصیتی خود؛ خواه استعدادهای فراوان داشته باشند، خواه اندک یا هیچ استعدادی نداشته باشند؛ خواه از سلامتی برخوردار باشند یا بیمار باشند…

بیش از هر چیز، تنها دوست داشتن خداست که ما را به قداستی حقیقی و عظیم می‌رساند؛ زیرا خدا از ما چیزی جز محبت نمی‌خواهد. ما نمی‌توانیم چیزی بر خدا بیفزاییم. او به استعدادهای ما دلبسته نیست، زیرا همهٔ آن‌ها را از خود او دریافت کرده‌ایم؛ اما محبت ما برای او اهمیت دارد. و اگر ببیند کسی واقعاً تصمیم گرفته است او را دوست بدارد، این محبت و این پایداری را بی‌ثمر نخواهد گذاشت؛ بلکه آن را شکوفا خواهد کرد و آن شخص را به قدیسی بزرگ تبدیل خواهد ساخت.

پس با قدیسان دوست شویم و از نمونهٔ آنان پیروی کنیم؛ به‌ویژه امروز از نمونهٔ قدیس آلفونسو و بسیاری دیگر از قدیسان. با شفاعت مریم مقدس، از خدا فیض محبت حقیقی به او را درخواست کنیم.