موعظه – فروتنان خدا را می‌بینند – ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۶

یوهانس تاولر، متکلم (قرن چهاردهم) – موعظهٔ ۵۳

پروردگار ما فرمود:

«بسیاری از پیامبران و صالحان آرزو داشتند آنچه را شما می‌بینید، ببینند، اما ندیدند؛ و آنچه را شما می‌شنوید، بشنوند، اما نشنیدند.» (متی ۱۳:‏۱۷)

منظور از «پیامبران»، روح‌های بزرگ و ژرف‌اندیش و متفکرانی هستند که به ظرافت‌ها و استدلال‌های عقل طبیعی خود دل بسته بودند و به آنها افتخار می‌کردند. این «چشم‌ها» سعادتمند نیستند.

منظور از «صالحان»، کسانی هستند که خود را معلم می‌دانند؛ کسانی که از قدرت و توانایی مهار خود برخوردارند، بر سخنان، اعمال و زبان خود تسلط دارند، هر کاری را که بخواهند انجام می‌دهند، روزه می‌گیرند، شب‌زنده‌داری و دعا می‌کنند و مانند اینها. بااین‌حال، این کارها را چنان مهم می‌شمارند که گویی امری خارق‌العاده است و دیگران را تحقیر می‌کنند. چشم‌های این افراد نیز سعادتمند نیست، زیرا نمی‌توانند ببینند چه چیزی حقیقتاً شادی می‌آورد.

همهٔ آنان می‌خواستند ببینند، اما نتوانستند. می‌خواستند ببینند، اما همچنان به ارادهٔ خود وابسته ماندند. ارادهٔ شخصی، همان‌گونه که پرده یا لایه‌ای چشم ظاهری را می‌پوشاند، چشم درونی را می‌پوشاند و مانع دیدن آن می‌شود.

تا زمانی که به ارادهٔ خود وابسته بمانی، از شادیِ دیدن با چشم درونی محروم خواهی ماند.

زیرا همهٔ شادی حقیقی از تسلیم واقعی و رها شدن از ارادهٔ شخصی سرچشمه می‌گیرد. این شادی از ژرفای فروتنی برمی‌خیزد. هرچه انسان خود را کوچک‌تر و فروتن‌تر بداند، کمتر به ارادهٔ خود وابسته می‌شود.

هنگامی که همه چیز در آرامش است، روح، ذات خود و همهٔ توانایی‌هایش را می‌بیند؛ و خود را به‌عنوان صورتِ آن کسی می‌شناسد که از او سرچشمه گرفته است. چشمانی که نگاه خود را به این ژرفاها معطوف می‌کنند، به‌سبب آنچه می‌بینند، به‌درستی «چشم‌های سعادتمند» نامیده می‌شوند.

آنگاه انسان شگفتیِ شگفتی‌ها، ناب‌ترین و مطمئن‌ترین حقیقت را کشف می‌کند. این حقیقت هرگز نمی‌تواند از ما گرفته شود.

بیایید در این راه گام برداریم تا به چشم‌های سعادتمند دست یابیم! خداوند ما را یاری کند!