موعظه – عیدِ مریمِ مجدلیهٔ مقدس – ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۲۶

قدیس آگوستین چنین می‌گفت: «اگر دنیا را دوست بداری، خودت نیز دنیوی می‌شوی؛ و اگر خدا را دوست بداری، چه بگویم؟

خدایی می‌شوی. جرئت می‌کنم این را بگویم، زیرا چنین نوشته شده است: “من گفتم: شما خدایان هستید و همگی فرزندان خدای متعالید”» (مزمور ۸۲، ۶).

محبت نیرویی است که انسان را متحد می‌کند؛ گرایشی است به‌سوی آنچه محبوب اوست. بنابراین، اگر خدا را دوست بداری، خدایی خواهی شد، زیرا با خدا متحد خواهی گشت.

این دقیقاً همان چیزی است که امروز در قدیسه‌ای که جشن او را برگزار می‌کنیم، یعنی مریم مجدلیهٔ مقدس، می‌بینیم. در انجیل گفته شده است که عیسی هفت دیو را از او بیرون کرد (لوقا ۸، ۲). این موضوع هفت گناه کبیره را به یاد ما می‌آورد؛ احتمالاً او نیز این گناهان را مرتکب می‌شد و به همین دلیل آن هفت دیو بر او تسلط یافته بودند.

پیش از آنکه مسیح را بشناسد، دنیا و لذت‌های آن را دوست می‌داشت. اما پس از شناختن مسیح، چنان آرزو داشت که تنها او را دوست بدارد که حتی در هنگام مصلوب شدن نیز از او پیروی کرد. به‌جز یوحنای رسول، همهٔ دیگران مسیح را ترک کردند… اما مریم او را ترک نکرد.

از ارتکاب هفت گناه کبیره، به پیروی از خداوند در هولناک‌ترین، دردناک‌ترین و تحقیرآمیزترین لحظهٔ زندگی او رسیدن؛ این است محبت. محبت به ما می‌آموزد که تا پای مرگ از مسیح پیروی کنیم. و چون او مسیح را بسیار دوست داشت و در این محبت صبور و پایدار ماند، این فیض به او عطا شد که پیش از رسولان، عیسای برخاسته را ببیند.

از زندگی این قدیسه سه درس می‌آموزیم:

باید مسیح را بشناسیم؛ با خواندن زندگی او و انجیل.

باید با او ارتباط برقرار کنیم؛ به‌ویژه در هنگام آیین مقدس و پرستش قربان مقدس.

باید او را دوست بداریم؛ محبت حقیقی با پیروی از او تا پای صلیب، همان‌گونه که مریم مجدلیه انجام داد، ثابت می‌شود.

از مریم مجدلیهٔ مقدس و از مریم، مادر خداوند، این سه فیض را بخواهیم: شناختن عیسی، ارتباط با او و دوست داشتن او.