خطبه – هر که را یافتید به عروسی دعوت کنید (متی ۲۲:‏۱–۱۴) – ۲۰ اوت ۲۰۲۶

برادران عزیزم، آشکار است که خادمانی که نخواستند به عروسی پسر پادشاه بروند، یهودیان هستند.

عروسی؛ همان‌گونه که قدیس گریگوریوس نیز گفته است، اتحاد طبیعت انسانی و طبیعت الهی (در شخص کلمه) در رحم مریم مقدس است.

ضیافت عروسی همان بهشت است.

تنها کسانی که لباس عروسی را پوشیده‌اند می‌توانند وارد شوند.

این لباس عروسی چیست؟ چیزی که برای ورود به بهشت کاملاً ضروری است، «فیض خدا» است.

فیض چیست؟ مشارکت در حیات الهی است. به‌واسطهٔ فیض، خدا چنان‌که گویی در خانهٔ خود است، در روح ما ساکن می‌شود. فیض چنان مهم است که بدون آن روح می‌میرد.

فیض چگونه به دست می‌آید؟ از طریق تعمید؛ در تعمید، مسیح را در بر می‌کنیم و خدا در روح ما آغاز به زیستن می‌کند.

فیض چگونه از دست می‌رود؟ با گناه کبیره. ازاین‌رو، هرگاه مرتکب گناهی کبیره می‌شویم، باید به راز اعتراف روی آوریم…

می‌توانیم این را با یک تشبیه توضیح دهیم: فیض مانند «بند نافی» است که روح ما را به خدا پیوند می‌دهد. همان‌گونه که نوزاد از طریق بند ناف حیات می‌یابد، روح نیز از طریق فیض حیات الهی را دریافت می‌کند. اگر بند ناف بریده شود، نوزاد می‌میرد؛ به همین شکل، اگر فیض با گناه کبیره بریده شود، روح می‌میرد، حیات الهی خود را از دست می‌دهد و دیگر نمی‌تواند جامهٔ مسیح را بر تن داشته باشد.

در نتیجه، برادرانم: برای ورود به بهشت باید فیض خدا را داشته باشیم. این فیض از طریق تعمید به دست می‌آید. برای آنکه آن را از دست ندهیم، باید دعا کنیم و از خدا بخواهیم ما را یاری دهد تا به گناه کبیره نیفتیم. اگر فیض بر اثر گناه کبیره از دست برود، باید به گناهان خود اعتراف کنیم.

اما انجیل می‌گوید:

«هر که را یافتید به عروسی دعوت کنید»

این دعوتی است که باید به همهٔ مردم عرضه کنیم تا به ضیافت عروسی مسیح، یعنی بهشت، بیایند. باید برای نجات مردم تلاش کنیم.