موعظه – عید قدیس یعقوب رسول – ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۶

امروز عید قدیس یعقوب، برادر قدیس یوحنا، رسول و انجیل‌نگار، را جشن می‌گیریم.

قدیس یعقوب یکی از نزدیک‌ترین دوستان خداوند بود؛ همان‌گونه که در تجلی بر کوه تابور و در لحظات دردناک جتسیمانی حضور داشت، در مهم‌ترین رویدادها و صمیمی‌ترین لحظات زندگی خداوند نیز همراه او بود.

در انجیل امروز شنیدیم که عیسی چگونه از آن دو برادر، یعقوب و یوحنا، پرسید:«نمی‌دانید چه می‌خواهید. آیا می‌توانید از جامی که من در آستانهٔ نوشیدن آن هستم، بنوشید؟» آنان پاسخ دادند: «می‌توانیم.» سپس به ایشان گفت: «از جام من خواهید نوشید؛ اما نشستن در سمت راست و چپ من، چیزی نیست که بخشیدن آن به من تعلق داشته باشد؛ این جایگاه برای کسانی است که پدرم آن را برای ایشان آماده کرده است.»در حقیقت، یعقوب رسول نخستین کسی بود که از این جام، یعنی جام مصائب، نوشید؛ او نخستین کسی در میان رسولان بود که جان خود را برای خداوند فدا کرد و به شهادت رسید. او همچون نشانه‌ای برای همهٔ رسولان دیگر بود؛ او نشان داد که رسول، شاگرد و دوست عیسی باید در زندگی و مرگ همانند استاد خود باشد.

و این به ما می‌گوید که رسول کیست؛ اگر بخواهیم او را تعریف کنیم، به گمان من می‌توانیم به‌سادگی چنین بگوییم: رسول، نزدیک‌ترین دوست عیسی است.

و این دوستی صمیمانه با عیسی تنها یک معنا دارد: هیچ محبتی بزرگ‌تر از این نیست که کسی جان خود را برای دوستانش فدا کند.

رسول، دوست است؛ خود عیسی نیز در انجیل یوحنا چنین می‌گوید:«دیگر شما را خادم نمی‌خوانم، زیرا خادم نمی‌داند اربابش چه می‌کند؛ بلکه شما را دوست خوانده‌ام.»رسولان پیش از هر چیز فراخوانده شدند تا دوستان خداوند باشند و بیش از همه در کنار او بمانند. عیسی رسولان خود را دوستان خویش می‌نامد؛ هرچند به‌خوبی می‌داند که این دوستان به او خیانت خواهند کرد و او را کاملاً تنها خواهند گذاشت، اما این برای عیسی اهمیتی ندارد؛ او جان خود را برای دوستانش فدا می‌کند، زیرا دوستی حقیقی یعنی خواستن خیر دیگری و انتظار نداشتن هیچ پاداش یا منفعتی در برابر آن؛ یعنی بخشیدن بدون دریافت کردن… و هیچ دوستی بزرگ‌تر، وفادارتر و حقیقی‌تر از عیسی وجود ندارد.

سپس عیسی می‌گوید:«شما مرا انتخاب نکردید، بلکه من شما را انتخاب کردم و شما را گماشتم تا بروید و میوه بیاورید و میوهٔ شما پایدار بماند؛ تا هرچه به نام من از پدر بخواهید، به شما عطا کند. این را به شما فرمان می‌دهم: یکدیگر را محبت کنید.»عیسی می‌گوید که رسولان خود، یعنی دوستانش، را گماشت تا میوه بیاورند و میوهٔ آنان پایدار بماند؛ و ما همواره از انجیل این حقیقت را می‌دانیم: اگر دانهٔ گندم در زمین نیفتد و نمیرد، تنها می‌ماند؛ اما اگر بمیرد، میوهٔ فراوان می‌آورد.

پس می‌بینیم که رسولان مسیح کارهای عظیمی انجام دادند و انجیل مسیح را به سراسر جهان رساندند؛ اما بزرگ‌ترین کاری که می‌توانستند انجام دهند، این بود که دوستان خداوند باشند و جان خود را برای دوستشان عیسی فدا کنند. مرگ قهرمانانهٔ آنان برای کلیسا میوه‌ای بی‌پایان به بار آورد؛ آنان با ریختن خون خود، بزرگ‌ترین شهادت را بر ایمان و محبتشان به خدا و بر وفاداری و دوستی‌شان با خداوند ارائه دادند.

ازاین‌رو، در این روزِ یعقوب رسول بزرگ، خداوند به هریک از ما می‌گوید: «دیگر شما را بندگان خود نمی‌خوانم، بلکه دوستان خود می‌نامم»، زیرا همهٔ ما رسولان و شاگردان خداوند هستیم؛ همهٔ ما فراخوانده شده‌ایم تا دوستان عیسی باشیم و در کنار او بمانیم؛ و او همهٔ ما را می‌فرستد تا میوهٔ فراوان بیاوریم و میوهٔ ما پایدار بماند.

و این میوه از سخاوت روزافزون ما نسبت به خداوند پدید خواهد آمد؛ از اینکه او را به شیوه‌ای که می‌خواهد و در جایی که می‌خواهد خدمت کنیم و زندگی خود را برای او فدا سازیم؛ همچنین، اگر روزی خدا بخواهد این فیض بزرگ را به ما عطا کند، این میوه از ریختن خونمان برای او، همان‌گونه که همهٔ رسولان انجام دادند، نیز پدید خواهد آمد.

به شفاعت آنان، به‌ویژه به شفاعت قدیس یعقوب و مریم مقدس، از خداوند فیض می‌طلبیم تا با پیروی از سرمشق رسولان، دوستان حقیقی و وفادار خداوند باشیم.