موعظه – عید تجلی عیسی مسیح – ۶ اوت ۲۰۲۶

امروز راز تجسّد را جشن می‌گیریم:

خدا با طبیعت انسانی، یعنی با جسم و روح، متحد می‌شود. کلمه «جسم» می‌گردد و در همه‌چیز، جز گناه، همانند ما می‌شود.

مسیح نیز مانند ما سرما، گرما و زخم را تجربه کرد؛ هر آنچه یک انسان انجام می‌دهد، انجام داد، اما هرگز گناه نکرد.

امروز مسیح الوهیت خود را آشکار می‌سازد؛ چهره‌اش دگرگون می‌شود. صورتش چون خورشید می‌درخشد و جامه‌هایش از برف سفیدتر می‌گردد.

آنچه شگفت‌انگیز است، این نیست که الوهیت او گاهی آشکار می‌شود، بلکه این است که چرا مسیح همیشه چنین دیده نمی‌شود؛ زیرا الوهیتی که با طبیعت انسانی متحد شده است، همواره انسانیت را نورانی می‌سازد.

این همان جلال و اتحاد با خداست.

رسولان طعم بهشت را از پیش چشیدند؛ آنان خدا را رو در رو دیدند. ازاین‌رو، پطرس مقدس چنین فریاد می‌زند:

«خداوندا، چه نیکوست که ما اینجا هستیم! سه خیمه برپا خواهم کرد: یکی برای تو، یکی برای موسی و دیگری برای ایلیا.»

شادی آن‌قدر عظیم بود که پطرس می‌خواست خداوند در آنجا بماند و حتی به این فکر نکرد که برای خودش نیز خیمه‌ای برپا کند. دیدن خدا رو در رو؛ بهشت همین است.

برای دیدن خدا چه باید بکنیم؟ پدر به ما می‌گوید:

«این است پسر محبوب من که از او خشنودم؛ به او گوش فرا دهید.»

یعنی فرمان‌های او را به‌جا آورید و از او پیروی کنید.

این فیض را از مریم مقدس درخواست کنیم.