موعظه – اگر کسی بخواهد مرا پیروی کند، باید خود را انکار کند (متی ۱۶:‏۲۴-۲۸) – ۷ اوت ۲۰۲۶

قدیس هیرونیموس چنین تعلیم می‌دهد:

«آنگاه عیسی به شاگردان خود گفت: اگر کسی می‌خواهد از پی من بیاید، باید خود را انکار کند، صلیب خود را برگیرد و مرا پیروی کند؛ و به همین ترتیب ادامه می‌دهد. کسی که انسانِ کهنه و اعمال او را ترک می‌کند، با گفتن این سخن خود را انکار می‌کند: “دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند”؛ بدین‌گونه صلیب خود را برمی‌گیرد و برای جهان مصلوب می‌شود. کسی که برای جهان مصلوب شده است، خداوندِ مصلوب را پیروی می‌کند.»

قدیس هیرونیموس به ما کمک می‌کند تا این بخش از انجیل را بهتر درک کنیم:

انکار کردنِ خود: «کسی که انسانِ کهنه و اعمال او را ترک می‌کند، با گفتن این سخن خود را انکار می‌کند: دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح در من زندگی می‌کند.»

برگرفتن صلیب: منظور از صلیب، هر چیزی است که برخلاف «منطقهٔ آسایش» ما باشد. این امر همچنین در وظایفی که وضعیت زندگی ما از ما می‌طلبد آشکار می‌شود: درس خواندن، کار کردن، اطاعت از مسئولان، والدین و مقامات مدنی و دینی. همهٔ این‌ها، یعنی اطاعت و انجام وظیفه، برخلاف «منطقهٔ آسایش» ما هستند.

قدیس می‌گوید: (…) «صلیب خود را برمی‌گیرد و برای جهان مصلوب می‌شود.»

جهان: چیست؟ منظور در اینجا جهانی نیست که خدا آن را آفریده است؛ بلکه محیطی ضدّ مسیحی است که در آن خدا به‌کلی فراموش شده، تنها به نعمت‌های دنیوی اندیشیده می‌شود و نعمت‌های حقیقی، یعنی نعمت‌های جاودانی، به فراموشی سپرده می‌شوند. یعنی زندگی کردن فقط برای لذت و سرگرمی.

پیروی از مسیح: یعنی او را سرمشق خود قرار دادن؛ همان‌گونه که پسر خدا از جلال آسمانی خود صرف‌نظر کرد و انسان شد، از جان خود گذشت و بر صلیب خویشتن را برای ما فدا کرد، ما نیز باید برای جست‌وجوی خیرِ برادران و خواهران خود از «منطقهٔ آسایش» خویش بیرون بیاییم؛ نه فقط خیر دنیوی، بلکه پیش از هر چیز برترین خیر، یعنی حیات جاودان را بجوییم. پس باید برای برادران و خواهران خود دعا کنیم، تعالیم مسیحی را به آنان بیاموزیم و برای آنان نزد خدا قربانی و فداکاری تقدیم کنیم. خلاصه اینکه باید محبت کنیم.

این فیض را از مریم مقدس طلب کنیم.