Bu Pazar gününün okumaları bize hem çok güzel hem de çok zorlu iki imge sunuyor: bağ ve meyveler. İlk okumada peygamber Yeşaya, bir bağa sahip olan ve bağının iyi üzümler vermesi için elinden gelen her şeyi yapan bir adamdan bahseder.

“Bu nedenle size söylüyorum: Tanrı’nın krallığı sizden alınacak ve meyvesini veren bir halka verilecek”. Bu yeni halk kimdir? Mesih’in Kilisesi’dir. İsa Mesih’in Kilisesi’nin dört temel özelliği vardır: bir, kutsal, evrensel ve güçlü ve sağlam (havarilere dayalı).

Eğer Mesih’in elçisini dinlemek Mesih’i dinlemekse, Mesih’in elçisi, yani havari, Mesih’in yerine geçer. Dolayısıyla o, Mesih’in elçisidir. Antik çağda elçi, kralın temsilcisi olarak görev yapardı; elçiye yapılan her şey, sanki krala yapılmış gibi kabul edilirdi. Bu nedenle Mesih, “Sizi dinleyen beni dinler; sizi reddeden ise beni reddeder” (Lk 10,16) diyerek bizi kendi elçileri olarak atamaktadır. İşte buradan, O’na benzemek, O’nun gibi davranmak, başka Mesihler olmak gib

Bugün Lisieux’lü Azize Teresa’nın anısını kutluyoruz. Kısa bir süre yaşadı ama büyük bir azizeydi. Aslında tüm ailesi büyük bir kutsallık içinde yaşamıştır. Anne ve babası azizdir. Beş kızları da rahibe oldu.

Bugün Kilise olarak üç büyük başmeleğin, Aziz Mikail, Aziz Cebrail ve Aziz Rafael’in bayramını büyük bir sevinçle kutluyoruz. Onlar Allah’ın elçileridir. Allah’ın isteğini yerine getirmek ve O’nun sevgisini, korumasını ve kurtuluşunu insanlara göstermek üzere gönderilmişlerdir.

Bugün dinlediğimiz okuma metinleri, hayatımız için çok önemli bir konu üzerinde düşünmeye davet ediyor bizi: İmanımızı sadece sözlerle mi yaşıyoruz, yoksa hayatımızı değiştiren somut eylemlerle mi yaşıyoruz? İlk okumada, peygamber Hezekiel bize, insana hayatını değiştirme imkânını sunmaktan asla yorulmayan bir Allah’ı tanıtıyor.

Bugün, Kilise tarihinin en tanınmış ve sevilen rahiplerinden biri olan Pietrelcina’lı Aziz Padre Pio’nun hayatını hatırlıyoruz. Padre Pio, Mesih’e, Kutsal Efkaristiya’ya ve insanlara büyük bir sevgiyle bağlı bir rahipti. İsa’nın Çilesi’yle olan derin birlikteliğinin görünür bir işareti olarak, bedeninde Mesih’in yaralarının, yani stigmataların izlerini taşıyan ilk rahip olarak tarihe geçti. Bu yaraları yaklaşık elli yıl boyunca taşıdı.

Bugünkü İncil'de İsa, son saatte işe alınan işçilerin benzetmesini anlatır. Hikâye şöyledir: Bir adam, şafak vakti bağına işçi almak için evden çıktı. Bazıları sabahın erken saatlerinde işe alındı ve dolayısıyla tüm gün boyunca güneşin altında çalıştılar. Günün son saatlerinde, saat beş civarında, işveren başka kişileri de işe aldı; bunlar saat beşten altıya kadar sadece bir saat çalıştılar. Ücret ödeme zamanı geldiğinde, işveren herkese aynı miktarı verdi. Bütün gün ç

Dün İncil’de, günahkâr bir kadının İsa’nın ayaklarına kapanışını ve O’ndan bağışlanma alışını dinledik. Bugün ise aynı dönüşümün meyvesini görüyoruz: İsa’nın ardından gitmeye başlayan bir kadın.

Bugünkü İncil bize günahkâr bir kadını anlatıyor. Kadın, Simun’un evine girer, İsa’nın yanına yaklaşır ve O’nun ayaklarına kapanır. Gözyaşlarıyla İsa’nın ayaklarını yıkar, saçlarıyla kurular, öper ve güzel kokulu yağ sürer. Bu kadın geçmişini savunmaya veya günahlarını gizlemeye çalışmaz.

Dün Kilise olarak Kutsal Haç’ın Yüceltilmesi Bayramı’nı kutladık. Bugün ise Meryem Ana'nın Acılarını anıyoruz. Bu iki günün art arda gelmesi tesadüf değildir. Çünkü Meryem’in acısı, Mesih’in Haçı ile derinden bağlıdır. Meryem Ana’ya duyulan bu bağlılık, Kilise’nin ilk dönemlerinden itibaren gelişmiş ve özellikle Meryem’in İsa’nın çilesine ve ölümüne katılışı üzerine düşünülmesiyle derinleşmiştir.

Bugünkü ayinin okuma metinlerinin ve İncil’in ana mesajı affetmektir. Sirak kitabından alınan ilk okumada şöyle yazıyor: Kin ve öfke iğrenç şeylerdir… Komşunun sana yaptığı haksızlığı bağışla; böylece dua ettiğinde günahların bağışlanacaktır.

Bugünkü İncil’de İsa bize çok önemli bir şey öğretiyor: Başkalarının hayatına bakmadan önce kendi hayatımıza bakmalıyız. İsa şöyle diyor: “Kardeşinin gözündeki çöpü görüyorsun da kendi gözündeki merteği neden fark etmiyorsun?”

Sevgili kardeşlerim, Bugünkü İncil’de İsa bize “Ne mutlu” diyerek gerçek mutluluğun yolunu gösteriyor. İsa, yoksullara, açlara, ağlayanlara ve O’nun uğruna zulüm görenlere ne mutlu olduklarını söylüyor.

Bugün büyük bir sevinçle Meryem Ana'nın Doğuşu Bayramı'nı kutluyoruz. Bugün, Allah'ın Kurtarıcı'nın Annesi olması için seçtiği Meryem'in dünyaya gelişini anıyoruz. İncil metni, İsa'nın soy ağacını anlatan uzun bir listeyle başlıyor. İlk bakışta sadece birçok isimden oluşan bir liste gibi görünebilir.

Bugünkü okumalar bize Hristiyan yaşamımız için çok önemli bir gerçeği hatırlatıyor: Birbirimizin iyiliğinden sorumluyuz. Bir kardeşimizi yanlış yoldan uzaklaştırmak için onu sevgiyle uyarmamız ve aynı zamanda gerektiğinde uyarılmayı kabul edecek kadar alçakgönüllü olmamız gerekir.

Bu pazarın Tanrı Sözü bizi çok önemli bir soruyla karşı karşıya getiriyor: İsa’nın ardından gitmek gerçekten ne anlama geliyor? İncil’de İsa, öğrencilerine Yeruşalim’e gitmesi, acı çekmesi, reddedilmesi, ölmesi ve dirilmesi gerektiğini açıklamaya başlar. Ancak Petrus bu yolu kabul edemez. O, acısız, çarmıhsız, kendinden vazgeçmeyi gerektirmeyen bir Mesih ister.

Bugünkü İncil’de İsa, Petrus’a Havarilerin önderi olma görevini verir; onu tarihin ilk papası olarak görevlendirir ve Kilisesini onun, yani Petrus’un üzerine kurar. Bu nedenle bugün sizlerle birlikte Mesih’in Kilisesinin temel özellikleri üzerinde düşünmek istiyorum. Bunun için Aziz Thomas Aquinas’ın “Credo Üzerine Açıklama” adlı eserinden yararlanacağım.

Sevgili kardeşlerim, Kral’ın oğlunun düğününe gitmek istemeyen hizmetkârlarının Yahudiler olduğu açıktır. Düğün; Aziz Gregoryus’un da söylediği gibi, Meryem Ana’nın rahminde insan doğası ile ilahi doğanın (Söz’ün kişiliğinde) birleşmesidir.

Bugün Allah’ın Sözü bize çok önemli ve güncel bir mesaj veriyor: Allah hiç kimseyi dışlamaz. Rabbimiz herkes için geldi ve O’nun evi bütün halklar için bir dua evi olmalıdır. İlk okumada Peygamber Yeşaya, Rab’be yönelen, O’nu seven ve O’nun yolunda yürümek isteyen yabancıların da kabul edileceğini bildiriyor. Rab şöyle buyuruyor: “Benim evime bütün uluslar için dua evi denilecek.”