Vaaz – Bilgeliği Aramak ve Uyanık Kalmak – 8 Kasım 2026

Bu Pazar gününün okumaları, Hristiyan yaşamındaki iki temel tutum üzerinde düşünmeye davet ediyor bizi: bilgeliği aramak ve uyanık kalmak.
Bilgelik Kitabı’ndan alınan ilk okumada çok güzel bir ifadeyle karşılaşıyoruz: Bilgelik ışıltılıdır, parlaklığını kaybetmez ve onu arayanların bulmasına izin verir.
Bilgelik, onu içtenlikle arayan ve isteyenlerin karşısına çıkar.
Ancak burada önemli bir soru ortaya çıkıyor:
Biz hangi bilgeliği arıyoruz? Dünyanın bilgeliğini mi, yoksa Allah’ın bilgeliğini mi?
Çoğu zaman bilgelik ile zekâyı, bilgiyi, deneyimi ya da problem çözme yeteneğini karıştırırız. Oysa gerçek bilgelik çok daha derindir.
Gerçek bilgelik, Allah’ın iradesine göre yaşamayı bilmek, iyiyle kötüyü ayırt edebilmek, gerçekten önemli olanı seçmek ve varlığımızın özünü gözden kaçırmamaktır.
Gerçek bilgelik, hayatımızın asıl amacını daima göz önünde bulundurarak yaşamak ve bu amaca ulaşmak için ona uygun davranmaktan ibarettir.
Bir kişi çok bilgili olabilir ama aynı zamanda sevmeyi bilmeyebilir. Çok mal mülke sahip olabilir ama gerçek mutluluğu tatmamış olabilir. Dünyanın gözünde başarılı olabilir ama kalbinde büyük bir boşluk hissedebilir.
Allah’tan gelen bilgelik bize anlamlı yaşamayı, sevmeyi, bağışlamayı ve Allah’ı hayatımızın merkezine koymayı öğretir.
Bugünkü İncil bize on bakirenin benzetmesini sunar: beş akıllı ve beş akılsız.
Hepsinin lambaları vardı. Hepsi damadı bekliyordu. Damadın gelmesi gecikince hepsi uykuya daldı.
Ancak temel bir fark vardı: Akıllılar yanlarına yedek zeytinyağı almışlardı, oysa akılsızlar yeterince hazırlık yapmamışlardı.
Damat geldiğinde akılsızların lambaları sönmek üzereydi. İhmal ettikleri şeyi hazırlamak için artık zaman kalmamıştı.
İsa, bu benzetmeyi çok net bir öğütle bitirir:
Bu nedenle uyanık kalın. Çünkü o günü ve o saati bilemezsiniz.
Bu benzetme, korku uyandırmak için değil, bilincimizi uyandırmak amacıyla anlatılmıştır.
On bakire, aynı zamanda Hristiyan yaşamımızı da temsil eder. Hepimize bir lamba verilmiştir: iman.
Hepimiz Rab’bi beklemeye çağrılmışız. Ama asıl mesele, o lambayı yanık tutacak kadar zeytinyağımız olup olmadığıdır.
Hayatımızın son gününe kadar imanımızı canlı tutacak kadar zeytinyağımız var mı?
Peki, bu zeytinyağı neyi temsil ediyor?
Bunu Allah ile olan kişisel ilişkimizde, duada, hayırseverlikte, sadakatimizde, bağışlama yeteneğimizde, Efkaristiya’ya katılımımızda ve İncil’i günlük yaşamımızda uygulamamızda görebiliriz.
Sadece Hristiyan olduğumuzu söylemek yetmez. Hristiyan olarak yaşamak gerekir.
Vaftiz edilmiş ve kutsal ayinleri almış olmak yetmez. İmanımızı her gün beslememiz gerekir.
Bu benzetmenin en anlamlı ayrıntılarından biri, akıllı bakirelerin zeytinyağını akılsız bakirelerle paylaşamamalarıdır.
İlk bakışta bu tutumu garip bulabiliriz. Hayırseverlik bizi paylaşmaya yöneltmemeli mi?
Elbette! Ancak İsa bize, kimsenin bizim yerimize yaşayamayacağı gerçekler olduğunu öğretmek istiyor.
Hiç kimse, Allah ile olan kişisel ilişkimizi ikame edecek şekilde bizim adımıza dua edemez. Hiç kimse bizim yerimize sevemez. Hiç kimse bizim adımıza bağışlayamaz. Hiç kimse vicdanımıza ait kararları bizim yerimize veremez.
Başkalarından yardım, rehberlik ve tanıklık alabiliriz ancak her birimizin kendi imanına özen gösterme sorumluluğu vardır.
Bir an gelir ki kendimize şunu sormamız gerekir: Peki ya ben? Tanrı ile ilişkim nasıl? Lambam yanıyor mu? Yeterince zeytinyağım var mı?
İman, Mesih ile kişisel bir karşılaşma deneyiminden doğmalıdır.
İsa bugün bize bir uyarıda bulunuyor: «Uyanık kalın.»
Uyanık olmak, korku içinde yaşamak, dünyanın sonu hakkında endişelenmek ya da ölümden korkmak anlamına gelmez.
Uyanık olmak, hayatımızın bir amacı olduğunun ve Rab’le buluşmaya çağrıldığımızın bilincinde olarak her günü sorumlulukla yaşamak demektir.
Asıl önemli olanı ertelemek çok kolaydır.
Sık sık şöyle deriz: “Yarın daha çok dua edeceğim. Daha fazla zamanım olduğunda kendimi aileme adayacağım. Hayatım daha sakinleştiğinde değişmeye başlayacağım.”
İncil bizi sevgiyi, affetmeyi, tövbe etmeyi ve iyilik yapmayı ertelememeye davet eder.
Lambamızın zeytinyağı, her günkü küçük sadakatlerimizle birikir.
Özellikle de günümüzü, yapmamız gereken her şeyi sevgiyle ve İsa ile birlik içinde yaparak geçirdiğimizde.
Çünkü bugünkü benzetmenin merkezinde gelen damat vardır.
Biz Hristiyanlar için bu damat, insanlığa doğru gelen ve bizi Krallığının sevincine katılmaya çağıran Mesih’i temsil eder.
Hristiyan yaşamı sadece bir dizi dinî yükümlülük değildir. İsa’ya doğru giden sevgi ve umut dolu bir yolculuktur.
Bu nedenle imanımızı sadece bir yükümlülüğü yerine getiren biri gibi değil, sevdiği birini bekleyen biri gibi yaşamalıyız.
Birini sevdiğimizde onun gelişine hazırlık yaparız. Önemli birini beklediğimizde hazırlıklı olmaya çalışırız. İsa ile olan ilişkimiz de böyle olmalıdır.
Dua etmemiz, Efkaristiya’ya katılımımız, hayırseverliğimiz ve kardeşlerimize olan bağlılığımız, Rab’bin yanında olma arzusundan doğmalıdır.
Ve bize eşlik etmesi gereken bir kesinlik vardır: Mesih, umudumuzu yok etmek için değil, bize yaşamın doluluğunu sunmak için gelir.
Hem birinci okuma hem de İncil bizi aynı mesaja götürür: Sadece Allah ile bir yaşam arzulamak yetmez; kalbi hazırlamak ve her gün O’nun Sözü’ne göre yaşamak gerekir.
Allah’ın bugün bizden istediği şeyi yarına ertelemeyelim.
Sadece isimde Hristiyan olmayalım, yürekten ve yaşamımızda Hristiyan olalım.
İmanımız, zeytinyağı olmayan bir lamba değil, varlığımızı ve bizimle birlikte yürüyenlerin hayatını aydınlatan bir ışık olsun.
Rab’den doğru yolu seçmemiz için bilgelik lütfunu ve imanımızın asla sönmemesi için uyanıklık lütfunu dileyelim.
Meryem Ana, sonuna kadar imanımızda sebat etmemize yardım etsin.



Yorumlar