Vaaz – İyileri Sepetlere Toplarlar ve Kötüleri Atarlar (Matta 13,47-53) – 30 Temmuz 2026

Bugünün İncil’inde İsa, “Son Yargı”dan bahsediyor. Son Yargı bir inanç dogmasıdır ve her pazar “İnanç Bildirgesi”ni okurken şöyle dua ederiz: “Göklerin yüceliğine yükseldi ve oradan yaşayanları ve ölüleri yargılamak için geri gelecektir.”

Aziz Thomas Aquinas, Son Yargı hakkında bazı açıklamalarda bulunur: Yargıç neden bir insan olmak zorundadır? Hangi konularda yargılanacağız? Son Yargı’ya nasıl hazırlanmalıyız?

Neden İsa, görkemli bir görünümde değil de insan suretinde olmalı? Çünkü İsa’nın ilahiliğini görmek cenneti oluşturur. Bazı insanlar O’nu görkemli hâliyle görmeyi hak etmeyeceklerdir. Bu nedenle insan olarak görünecektir. (İsa’nın gerçek Tanrı ve gerçek insan olduğunu hatırlayalım; ancak O, yalnızca insanlığını gösterecektir.)

Hangi konularda yargılanacağız? Tüm eylemlerimizden, düşüncelerimizden, sözlerimizden ve ihmallerimizden. En ufak bir düşünceye kadar her şey yargılanacaktır. İyilik ödüllendirilecek, kötülük ise cezalandırılacaktır.

Bu Yargıç’tan bilgeliği nedeniyle korkmalıyız: O, her şeyi bilir ve her şeyi görür. Gücü nedeniyle O’ndan korkmalıyız; çünkü O, her şeye kadirdir. Sarsılmaz adaleti nedeniyle: Şimdi değişme zamanıdır, şimdi bizim zamanımızdır; sonra ise Tanrı’nın adaletinin zamanı gelecektir.

Tanrı’nın yargısına nasıl hazırlanmalıyız?

Birincisi: iyilik yaparak. Elçi, Romalılar 13,3’te şöyle der: “Otoriteden korkmak istemiyor musun? İyilik yap, o zaman ondan övgü alacaksın.”

İkincisi: günahların itirafı (rahip nezdinde) ve kefaret; yani rahibin verdiği kefareti yerine getirmek ve kendi günahlarımın telafisi için başka fedakârlıklar sunmak.

Üçüncüsü: arındırıcı bir iyilik olarak sadaka vermektir. Yoksullara yardım etmek, bağışlarla kiliseye destek olmak.

Dördüncüsü: Tanrı’ya ve komşumuza olan sevgimizi eylemlerimizle göstermek.

Meryem Ana’dan, bu dört çareyi uygulayabilmemiz için lütuf dileyelim: iyilik yapmak, günahlarımızı itiraf edip kefaretimizi yerine getirmek, sadaka vermek ve eylemlerimizle Tanrı’ya ve komşumuza olan sevgimizi göstermek.