موعظه – یکشنبهٔ بیست‌وسوم زمان عادی (حزقیال ۳۳، ۷-۹ | متی ۱۸، ۱۵-۲۰) – ۶ سپتامبر ۲۰۲۶

قرائت‌های امروز حقیقت بسیار مهمی را برای زندگی مسیحی ما یادآوری می‌کنند: ما مسئول خیر و صلاح یکدیگر هستیم.

برای اینکه برادر یا خواهر خود را از راه نادرست دور کنیم، باید او را با محبت هشدار دهیم و در عین حال آن‌قدر فروتن باشیم که هرگاه لازم بود، هشدار و اصلاح دیگران را نیز بپذیریم.

در قرائت نخست، خدا به حزقیال نبی چنین می‌گوید:

تو را برای قوم اسرائیل نگهبان قرار دادم.

وظیفهٔ نگهبان این است که وقتی خطری را می‌بیند، هشدار دهد. او نمی‌تواند سکوت کند؛ زیرا مسئول جان برادر خویش است.

در انجیل امروز نیز عیسی راه اصلاح برادرانه را به ما نشان می‌دهد:

ابتدا باید در خلوت با برادر خود سخن بگوییم.

اگر به ما گوش نداد، می‌توانیم از دیگران کمک بگیریم. هدف همهٔ این کارها تحقیر کردن برادر نیست، بلکه بازگرداندن و دوباره به دست آوردن اوست.

عیسی می‌گوید:

اگر برادرت به تو گوش دهد، او را به دست آورده‌ای.

دقت کنیم: عیسی نمی‌گوید: «در بحث پیروز شدی.» نمی‌گوید: «ثابت کردی که حق با توست.» بلکه می‌گوید: «برادرت را به دست آوردی.»

اصلِ اصلاح مسیحی همین است:

هدف، تحقیر کردن، انتقام گرفتن یا نشان دادن برتری خودمان نیست.

هدف، خیر و صلاح برادرمان، نجات او و نزدیک شدن دوبارهٔ او به خداست.

اما برای این کار به فضیلتی بسیار مهم نیاز داریم: فروتنی.

اصلاح کردن دیگران آسان است. آنچه واقعاً دشوار است، پذیرفتن اصلاح دربارهٔ خودمان است.

وقتی کسی نزد ما می‌آید و می‌گوید: «اشتباه می‌کنی. این راه برای تو خوب نیست. باید تغییر کنی»، اغلب نخستین واکنش ما دفاع از خودمان است:

«من اشتباه نکرده‌ام.»

«تو کی هستی که این را به من می‌گویی؟»

«خودت هم اشتباهاتی داری!»

گاهی به سبب غرورمان، هشدار دیگران را نمی‌پذیریم. اما فروتنی به ما می‌آموزد که بتوانیم چنین بگوییم: «شاید واقعاً اشتباه می‌کنم. شاید در سخن این شخص حقیقتی وجود دارد. شاید خدا از طریق او با من سخن می‌گوید تا مرا تغییر دهد.»

پذیرفتن اصلاح، ما را کوچک نمی‌کند. برعکس، در برابر خدا ما را بزرگ‌تر می‌سازد. زیرا پذیرفتن اشتباه و تصمیم گرفتن برای تغییر، به شجاعت و فروتنی بسیاری نیاز دارد.

همهٔ ما گاه‌به‌گاه نیاز داریم اصلاح شویم. همهٔ ما ممکن است اشتباه کنیم، از راه درست منحرف شویم و از خدا دور گردیم.

انسانِ واقعاً فروتن کسی نیست که هرگز اشتباه نمی‌کند. بلکه کسی است که وقتی به اشتباه خود پی می‌برد، می‌تواند آن را بپذیرد، عذرخواهی کند و دوباره آغاز کند.

بنابراین امروز از خود بپرسیم:

«وقتی کسی مرا هشدار می‌دهد، آیا می‌توانم به او گوش دهم؟

آیا می‌توانم اشتباهاتم را بپذیرم؟

آیا آن‌قدر فروتن هستم که در صورت لزوم بگویم: "حق با توست، من اشتباه کردم"؟»

در عین حال، عیسی به ما می‌آموزد که هنگام اصلاح دیگران نیز مراقب باشیم.

وقتی کسی را اصلاح می‌کنیم، هدف ما نباید نشان دادن برتری خود یا خالی کردن خشممان باشد.

ابتدا باید از خود بپرسیم:

«آیا واقعاً خیر و صلاح این شخص را می‌خواهم، یا فقط می‌خواهم ثابت کنم که حق با من است؟»

اصلاح برادرانهٔ واقعی از محبت سرچشمه می‌گیرد.

کسی که محبت می‌کند، نسبت به خطای برادر خود بی‌تفاوت نمی‌ماند. اما او را تحقیر نیز نمی‌کند. با محبت، احترام و تا حد امکان در خلوت با او سخن می‌گوید و خیر او را می‌خواهد.

در خانواده‌ها، دوستی‌ها و جماعت‌های خود بسیار به چنین چیزی نیاز داریم: به کسانی که بتوانند با محبت هشدار دهند و در عین حال به کسانی که آن‌قدر فروتن باشند که هشدار را بپذیرند.

گاهی خدا، برای نشان دادن خطایی که خودمان قادر به دیدنش نیستیم، برادری را در مسیر ما قرار می‌دهد.

پس در غرور خود بسته نمانیم. بیاموزیم که گوش دهیم، اشتباه خود را بپذیریم، عذرخواهی کنیم و تغییر کنیم.

امروز این فیض را از خداوند بخواهیم: به ما بیاموز که بدون تحقیر کردن دیگران را اصلاح کنیم و بدون خشم و غرور، اصلاح شدن را بپذیریم.

هرگاه لازم بود، بتوانیم چنین بگوییم:

«من اشتباه کردم. مرا ببخش. تلاش خواهم کرد تغییر کنم.»

زیرا پذیرفتن اشتباه شکست نیست؛ نخستین گام برای بیرون آمدن از اشتباه است.

پذیرفتن اصلاح، تحقیر شدن نیست؛ بلکه می‌تواند فرصتی باشد که خدا به ما می‌دهد تا رشد کنیم، دگرگون شویم و هرچه بیشتر به او نزدیک گردیم.

باشد که مریم مقدس، به عنوان خدمتگزار فروتن خداوند، به ما نیز قلبی گشوده، فروتن و حساس به صدای خدا عطا کند.