top of page
Search

موعظه – دعوت به ضیافت جاودانی خداوند (متی ۲۲: ۱–۱۴) – ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶

Oct 11
6 min read

یکشنبهٔ بیست‌وهشتم در زمان عادیاشعیا ۲۵: ۶–۱۰الف | متی ۲۲: ۱–۱۴


قرائت‌های امروز تصویری بسیار زیبا و عمیقاً تسلی‌بخش را پیش روی ما قرار می‌دهند: خداوند برای ما ضیافتی آماده می‌کند.

اشعیای نبی به ما می‌گوید: «خداوندِ لشکرها بر این کوه برای همهٔ قوم‌ها ضیافتی از خوراک‌های لذیذ و شراب‌های برگزیده آماده خواهد کرد.»

این ضیافت نمادی از شادی، فراوانی و جشن است.

در انجیل نیز عیسی از همین تصویر استفاده می‌کند. او پادشاهی آسمان را به پادشاهی تشبیه می‌کند که برای پسر خود جشن عروسی برپا می‌کند.

پادشاه دعوت‌شدگان را فرا می‌خواند: «به جشن بیایید!»

اما باید به حقیقتی مهم توجه کنیم: جشن عروسی‌ای که خداوند ما را به آن دعوت می‌کند، نمادی از بهشت است.

بهشت همان ضیافت بزرگی است که ما برای آن آفریده شده‌ایم. ما تنها برای کار کردن، پول درآوردن، ساختن خانه، پیر شدن و مردن آفریده نشده‌ایم.

همهٔ این‌ها بخشی از سفر زندگی ما هستند. اما مقصد نهایی ما بسیار فراتر از این‌هاست.

مقصد ما بهشت است.

مقصد ما این است که تا ابد در کنار خداوند باشیم. مقصد ما شرکت در ضیافتی جاودانی، در شادی‌ای بی‌پایان و در حیاتی است که دیگر مرگ را نمی‌شناسد.

از همین رو، پولس رسول می‌گوید:

آنچه هیچ چشمی ندیده و هیچ گوشی نشنیده و به اندیشهٔ هیچ انسانی راه نیافته است، خداوند برای دوستداران خود آماده کرده است.

بهشت حقیقتی است که هنوز نمی‌توانیم آن را به‌طور کامل تصور کنیم.

گویی خداوند به هر یک از ما می‌گوید: «پسرم، دخترم، من برای تو ضیافتی آماده کرده‌ام. می‌خواهم تا ابد در کنار من باشی.»

بیایید به نکته‌ای مهم در این مَثَل توجه کنیم: این پادشاه است که ضیافت را آماده می‌کند.

ما نیستیم که این جشن را برپا می‌کنیم. این خداوند است که آن را آماده می‌سازد.

این حقیقت برای ایمان ما بسیار مهم است. نجات، دستاورد خود ما نیست؛ بلکه پیش از هر چیز، عطیه‌ای از جانب خداوند است.

خداوند ما را برای حیات جاودانی آفرید. خداوند ما را فرا خواند. خداوند پسر خود را فرستاد. عیسی برای ما جان سپرد و رستاخیز کرد. و خداوند همچنان فیض خود را به ما ارزانی می‌دارد.

بنابراین، هنگامی که به بهشت می‌اندیشیم، نباید آن را تنها «پاداشی که شایستهٔ دریافت آن شده‌ام» بدانیم.

بلکه پیش از هر چیز، باید آن را عطیه‌ای بدانیم که خداوند می‌خواهد به ما ببخشد. بهشت، تحقق کامل آن چیزی است که خداوند به‌واسطهٔ فیض خود در درون ما آغاز کرده است.

و در اینجا، نکته‌ای بسیار مهم در انجیل آشکار می‌شود.

پادشاه وارد تالار ضیافت می‌شود و مردی را می‌بیند که جامهٔ عروسی بر تن ندارد.

از او می‌پرسد: «ای دوست، چگونه بدون جامهٔ عروسی به اینجا آمدی؟»

مرد پاسخی ندارد.

این جامه چه معنایی دارد؟

جامهٔ عروسی نماد فیض خداوند است؛ نماد حیات تازه‌ای که از او دریافت کرده‌ایم و فرا خوانده شده‌ایم تا آن را حفظ کنیم.

هنگامی که تعمید گرفتیم، جامه‌ای نو دریافت کردیم. در راز تعمید، خداوند ما را از وضعیت گناه رهایی بخشید و مسیح را بر ما پوشانید.

پولس رسول می‌گوید:

زیرا همهٔ شما به‌واسطهٔ ایمان به مسیح عیسی، فرزندان خدا هستید. چراکه همهٔ شما که در مسیح تعمید یافته‌اید، مسیح را بر تن کرده‌اید.

در تعمید، خداوند ما را به مسیح ملبس می‌سازد. و این جامه باید همواره با ما باقی بماند.

اینکه تنها یک بار فیض الهی را دریافت کرده باشیم، کافی نیست.

باید در فیض زندگی کنیم. باید از این جامه مراقبت کنیم. باید آن را پاک نگاه داریم.

اینجاست که اهمیت اسرار مقدس را درک می‌کنیم.

خداوند برای سفر ما به‌سوی بهشت، اسرار مقدس را به ما عطا کرده است.

در راز عشای ربانی، عیسی با بدن و خون خود، حیات روحانی ما را تغذیه می‌کند.

در راز اعتراف و آشتی، هنگامی که مرتکب گناهی سنگین شده‌ایم و جامهٔ فیض را آلوده کرده‌ایم، مسیح آمرزش خود را به ما عطا می‌کند و بار دیگر ما را پاک می‌سازد.

در راز تثبیت، از روح‌القدس نیرویی ویژه دریافت می‌کنیم تا بر ایمان خود شهادت دهیم.

اسرار مقدس نشانه‌های ملموسی هستند که نشان می‌دهند خداوند همچنان از ما مراقبت می‌کند.

بنابراین، نمی‌توانیم مسیحیانی باشیم که تنها گاه‌به‌گاه به یاد خدا می‌افتند.

نمی‌توانیم بدون مراقبت از جامهٔ خود، انتظار داشته باشیم که وارد ضیافت شویم.

باید از خود بپرسیم:

امروز جامهٔ من در چه وضعیتی است؟ روح من در چه وضعیتی است؟

آیا در فیض خداوند زندگی می‌کنم؟

آیا برای اعتراف به گناهانم نزد کشیش می‌روم؟

آیا در مراسم عشای ربانی مقدس شرکت می‌کنم؟

آیا عشای ربانی را با ایمان و قلبی آماده دریافت می‌کنم؟

آیا تلاش می‌کنم همچون شاگردی حقیقی برای عیسی زندگی کنم؟

زیرا کافی نیست که بگوییم: «من تعمید گرفته‌ام.» باید همچون کسی که تعمید یافته است زندگی کنیم. باید ایمان خود را در زندگی به عمل درآوریم.

تنها آرزوی بهشت کافی نیست. باید به‌سوی بهشت گام برداریم.

در انجیل معنایی عمیق‌تر نیز وجود دارد. همه دعوت شده‌اند.

پادشاه به خدمتگزاران خود می‌گوید: «به چهارراه‌ها بروید و هر کس را که یافتید، به جشن عروسی دعوت کنید.»

این بدان معناست که دعوت خداوند متوجه همهٔ انسان‌هاست.

خداوند خواهان نجات همگان است. هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید: «خداوند مرا فرا نخوانده است.»

خداوند فرا می‌خواند. خداوند فیض خود را ارزانی می‌دارد. خداوند آمرزش خود را عرضه می‌کند.

اما ما نیز باید به این دعوت پاسخ دهیم.

مردی که در مَثَل امروز از او سخن گفته می‌شود، وارد ضیافت شد، اما جامهٔ مناسب بر تن نداشت.

گویی عیسی از ما می‌پرسد: «تو فیض را دریافت کردی. اما با آن چه کردی؟»

خداوند فیض خود را رایگان به ما می‌بخشد، اما نمی‌خواهد که ما آن را با بی‌تفاوتی بپذیریم.

فیض الهی باید زندگی ما را دگرگون کند و ما را به‌سوی بهشت هدایت نماید.

شاید یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های روزگار ما این باشد که بسیار کم به بهشت می‌اندیشیم.

ما بسیار به این جهان فکر می‌کنیم، اما بسیار کم به ابدیت می‌اندیشیم.

ما نگران سلامتی، پول، کار، خانه، مشکلات و آیندهٔ فرزندان خود هستیم.

همهٔ این نگرانی‌ها به‌جا هستند. اما پرسشی بزرگ‌تر وجود دارد:

من به کجا می‌روم؟

روزی فرا خواهد رسید که هر آنچه داریم، پشت سر ما باقی خواهد ماند. خانه‌هایمان باقی خواهند ماند. پولمان باقی خواهد ماند. کارمان باقی خواهد ماند. دارایی‌هایمان باقی خواهند ماند.

اما روح ما در پیشگاه خداوند خواهد ایستاد.

بنابراین، باید بیاموزیم که با چشمانی دوخته به بهشت زندگی کنیم.

هر بار که عیسی را در راز عشای ربانی دریافت می‌کنیم، از همان هنگام، طعم ضیافت جاودانی را می‌چشیم.

ما هنوز در این جهان در حال سفر هستیم، اما به‌واسطهٔ ایمان، از هم‌اکنون در آن حقیقتی سهیم می‌شویم که امیدواریم روزی آن را در بهشت به‌طور کامل تجربه کنیم.

مراسم عشای ربانی مقدس همچون پنجره‌ای است که به‌سوی ابدیت گشوده می‌شود. این همان ضیافت بره است.

بنابراین، هنگامی که برای شرکت در مراسم عشای ربانی می‌آییم، نباید آن را تنها یک وظیفه بدانیم.

باید چنین بیندیشیم:

«من می‌روم تا با عیسی دیدار کنم.»

«من در ضیافتی شرکت می‌کنم که امیدوارم روزی آن را در بهشت به‌طور کامل جشن بگیرم.»

و به همین دلیل، باید با جامه‌ای شایسته حاضر شویم: با قلبی آشتی‌یافته، روحی گشوده به روی فیض و اشتیاقی صادقانه برای دگرگون ساختن زندگی خود.

و عیسی این مَثَل را با جمله‌ای نیرومند به پایان می‌رساند:

دعوت‌شدگان بسیارند، اما برگزیدگان اندک‌اند.

این بدان معنا نیست که خداوند نمی‌خواهد همه نجات یابند. برعکس، خداوند همگان را فرا می‌خواند.

اما باید به این دعوت پاسخ دهیم. خداوند ما را مجبور نمی‌کند که وارد ضیافت شویم.

او ما را دعوت می‌کند. فیض خود را به ما عرضه می‌دارد. راه را به ما نشان می‌دهد. اما در انتظار پاسخ ما می‌ماند.

نگوییم:

«بعداً برای اعتراف به گناهانم می‌روم.»

«بعداً دوباره به مراسم عشای ربانی بازمی‌گردم.»

«بعداً زندگی‌ام را تغییر می‌دهم.»

«بعداً دعا می‌کنم.»

«بعداً به خدا فکر می‌کنم.»

ما نمی‌دانیم چقدر فرصت داریم.

ضیافت آماده است. دعوت از مدت‌ها پیش انجام شده است. به لطف فیض خداوند، جامهٔ عروسی در دسترس ماست.

امروز خداوند ما را به ضیافت خود دعوت می‌کند.

ضیافت آماده است. پادشاه ما را فرا می‌خواند. بهشت مقصد نهایی ماست.

و جامهٔ عروسی همان فیض خداوند است؛ فیضی که در تعمید دریافت کرده‌ایم، در عشای ربانی به‌واسطهٔ آن تغذیه می‌شویم، در راز اعتراف تجدید می‌شود و از طریق همهٔ اسرار مقدس تقویت می‌گردد.

بنابراین، بیایید از جامهٔ خود مراقبت کنیم. اجازه ندهیم گناه، فیض الهی را از ما برباید.

و حتی هنگامی که دشواری‌های این زندگی بسیار بزرگ و طاقت‌فرسا به نظر می‌رسند، بیایید بگوییم:

«من در راه ضیافتی بزرگ هستم.»

«خداوند برای من ضیافتی آماده کرده است.»

«وطن من در بهشت است.»

باشد که در پایان زندگی خود بتوانیم همچون قدیس کارلو آکوتیس بگوییم:

من از مردن خوشحالم، زیرا زندگی‌ام را چنان گذرانده‌ام که حتی یک دقیقه از آن را صرف چیزهایی نکرده‌ام که موجب خشنودی خداوند نیستند.

باشد که مریم مقدس به ما یاری رساند تا تمام زندگی و همهٔ انتخاب‌های خود را به‌سوی بهشتی هدایت کنیم که در انتظار ماست. در آنجا حقیقتاً آرامش و سعادتی را خواهیم یافت که تا ابد پایدار خواهد ماند.


 
 
 

Comments


Commenting on this post isn't available anymore. Contact the site owner for more info.

خطبه

bottom of page