خطبه – در انتظار مسیح، بیدار بمانیم – ۱۵ نوامبر ۲۰۲۶

به پایان سال ۲۰۲۶ و همچنین به پایان سال «A» در چرخهٔ سالهای عبادی نزدیک میشویم. کلیسا سالهای عبادی را در چرخهای سهساله، با نامهای A، B و C، تنظیم میکند.
با آغاز دورهٔ آمادگی برای میلاد مسیح، وارد سال B خواهیم شد.
و تصادفی نیست که در این هفتههای پایانی زمان عادی، کلیسا قرائتهایی را پیش روی ما میگذارد که هرچه بیشتر از پایان زمان، بیداری، مسئولیت و آمدن قطعی مسیح سخن میگویند.
متنهایی که در این هفتهها خوانده میشوند، ما را با حقیقتی روبهرو میکنند که اغلب ترجیح میدهیم به یاد نیاوریم: زندگی ما در این جهان جاودانه نیست.
تاریخ بشر به سوی پایانی پیش میرود، اما این پایان را نباید نابودی یا فاجعهای نومیدکننده دانست. تاریخ به سوی یک دیدار پیش میرود.
به سوی دیدار نهایی با عیسی مسیح که در شکوه خود بازخواهد گشت.
و ما باید دقیقاً برای همین دیدار آماده شویم.
یکشنبهٔ آینده، عید خداوند ما عیسی مسیح، پادشاه جهان را جشن خواهیم گرفت؛ عیدی که سال عبادی را به پایان میرساند.
این عید به ما یادآوری میکند که عیسی صرفاً پادشاهی متعلق به گذشته یا کسی نیست که دو هزار سال پیش زندگی کرده و تعالیم زیبایی از خود به جا گذاشته باشد. او سرور تاریخ است؛ همان کسی که بر مرگ پیروز شد و بازخواهد گشت.
مسیح در نخستین آمدنش با فروتنی آمد، در آخوری زاده شد، در میان فقیران زندگی کرد، رنج کشید و بر صلیب جان داد.
اما در دومین آمدنش، چون پادشاهی شکوهمند خواهد آمد تا پادشاهی خود را بهطور نهایی برقرار سازد و پیروزی محبت، عدالت و حیات بر گناه و مرگ را بهتمامی آشکار کند.
ازاینرو، پرسشی که آیین عبادی امروز پیش روی ما میگذارد بسیار مهم است: در انتظار آمدن خداوند، چگونه زندگی میکنیم؟
در قرائت نخست، از کتاب امثال، با تصویر زنی پارسا روبهرو میشویم. این زن سختکوش، متعهد و سخاوتمند است و در خود فرو نمیرود.
بزرگی او در ظاهرش نیست، بلکه در کارها، ازخودگذشتگی، نیکی و خداترسی اوست.
این قرائت به ما میآموزد که ثروت حقیقی انسان در آنچه دارد نیست، بلکه در آن چیزی است که میتواند ببخشد.
و این پیام ما را برای درک انجیل امروز آماده میکند.
عیسی مَثَل قنطارها را برای ما بازگو میکند. مردی پیش از رفتن به سفر، اموال خود را به خدمتگزارانش میسپارد.
به یکی پنج قنطار، به دیگری دو قنطار و به سومی یک قنطار میدهد؛ به هر یک بهاندازهٔ تواناییاش.دو خدمتگزار نخست با آنچه دریافت کردهاند کار میکنند و موفق میشوند آن را چند برابر کنند.
اما سومی میترسد، قنطار خود را در خاک پنهان میکند و هنگامی که اربابش بازمیگردد، تنها به پس دادن آن بسنده میکند.
ارباب پس از بازگشت، از خدمتگزارانش حساب میخواهد.
به دو خدمتگزار نخست سخن یکسانی میگوید: «آفرین، ای خدمتگزار نیک و وفادار! […] بیا و در شادی اربابت شریک شو.»
اما خدمتگزار سوم را بهخاطر رفتارش سرزنش میکند.
این مَثَل صرفاً درسی دربارهٔ اهمیت بهکارگیری استعدادهایمان یا کار کردن نیست.
بلکه مَثَلی دربارهٔ مسئولیت ما در پیشگاه خدا و آمدن دوبارهٔ او نیز هست.
مردی که به سفر میرود و سپس بازمیگردد، نمایانگر مسیح است. و خدمتگزاران، ما هستیم.
قنطارها نمایانگر همهٔ چیزهایی هستند که خدا به ما سپرده است: زندگی، ایمان، هوش، ویژگیها و تواناییهایمان، خانواده، فرصتها، داراییهای مادی، زمان و پیش از همه، توانایی محبت کردن.
مسیح همهٔ اینها را به ما سپرده است. و روزی بازخواهد گشت.
وقتی بازگردد، تنها از ما نخواهد پرسید که چقدر پول اندوختهایم، چه چیزهایی به دست آوردهایم یا در جامعه به چه جایگاهی رسیدهایم.
از ما خواهد پرسید با آنچه به ما سپرده بود، چه کردهایم.
آیا توانستهایم ایمانمان را تقویت کنیم؟ آیا توانستهایم به کسی کمک کنیم تا به خدا نزدیکتر شود؟
آیا توانستهایم ببخشیم؟ آیا برای کسانی که تنها ماندهاند وقت گذاشتهایم؟ آیا توانایی خود را در خدمت دیگران قرار دادهایم؟
یا مانند خدمتگزار سوم، از روی ترس، آسایشطلبی، خودخواهی یا بیتفاوتی، استعدادهایمان را پنهان کردهایم؟
مهم است دریابیم که گناه آن خدمتگزار، از دست دادن قنطارش نبود. گناهش این بود که با آن هیچ کاری نکرده بود. ترس او را فلج کرده بود و زندگیای را ترجیح داده بود که در آن خطر نکند، چیزی بر عهده نگیرد و از مسئولیت دور بماند.
ما نیز ممکن است گرفتار این وسوسه شویم. ممکن است گمان کنیم که تنها با آسیب نرساندن به دیگران، مرتکب نشدن گناهان بزرگ و انجام دادن برخی وظایف دینی، میتوانیم مسیحیان خوبی باشیم.
اما عیسی از ما بسیار بیشتر میخواهد!
مسیحی بودن تنها پرهیز از بدی نیست. نیکی کردن است. اجازه دادن به ایمان است تا در زندگیمان ثمر دهد. تبدیل کردن استعدادهایی است که دریافت کردهایم به اعمال ملموس محبت.
در قرائت دوم، قدیس پولس دربارهٔ روز خداوند به تسالونیکیان مینویسد. او به ما میگوید که آن روز همچون دزدی در شب خواهد آمد؛ یعنی در زمانی که دقیقاً نمیدانیم.
نمیدانیم مسیح چه زمانی بازخواهد گشت. همچنین نمیدانیم زندگیمان چه زمانی پایان خواهد یافت و دیدار نهاییمان با خدا چه زمانی رخ خواهد داد.
اما قدیس پولس این سخنان را برای ترساندن ما نمینویسد.
برعکس، ما را به بیداری دعوت میکند: «پس مانند دیگران نخوابیم، بلکه هوشیار و بیدار باشیم.»
این یکی از پیامهای اصلی هفتههای پایانی سال عبادی است: بیدار زیستن!
و بیدار بودن به معنای زندگی کردن در ترس، شمردن روزها، جستوجوی نشانههای خارقالعاده یا نگرانی همیشگی دربارهٔ زمان پایان جهان نیست.
بیدار بودن یعنی هر روز را فرصتی بدانیم که خدا برای محبت کردن، خدمت کردن و نیکی کردن به ما عطا کرده است.
زیرا خطر تنها در این نیست که نمیدانیم مسیح چه زمانی خواهد آمد. خطر در این است که چنان زندگی کنیم که گویی او هرگز بازنخواهد گشت.
خلاصه اینکه…
همهٔ قرائتهای امروز ما را به یک پیام میرسانند: زندگی ما باید آمادگی پیوستهای برای دیدار با مسیح باشد.
و هنگامی که به عید مسیح پادشاه، که یکشنبهٔ آینده جشن خواهیم گرفت، میاندیشیم، این آمادگی معنایی ویژهتر مییابد.
هنگامی که مسیح پادشاه را جشن میگیریم، اعلام میکنیم که عیسی سرور جهان است و تمامی تاریخ به سوی او پیش میرود. جهان بیجهت پیش نمیرود. بشریت به سوی خلأ حرکت نمیکند. سرنوشت نهایی ما مسیح است.
او نخستین بار در فروتنی بیتلحم آمد. بار دوم، در شکوه، بهعنوان پادشاه و سرور تمامی آفرینش بازخواهد گشت.
و در آن روز، آنچه اهمیت خواهد داشت عنوانها، ثروتها، قدرت یا اعتبار نخواهد بود. آنچه اهمیت خواهد داشت محبتی است که در زندگی نشان دادهایم و ثمراتی است که به بار آوردهایم.
باشد که این عشای ربانی به ما کمک کند تا با چشمانی دوخته به آسمان و پاهایی استوار بر زمین زندگی کنیم؛ و درحالیکه با امید چشمبهراه آمدن دوبارهٔ مسیح هستیم، از انجام مسئولیتهای روزانهٔ خود غافل نشویم.
و هنگامی که مسیح چون پادشاهی شکوهمند میآید، ما را آماده بیابد؛ نه ازآنرو که از آمدنش ترسیدهایم، بلکه ازآنرو که زندگیمان را در محبت به او و خدمت به برادران و خواهرانمان گذراندهایم.
باشد که مریم مقدس به ما کمک کند بیدار بمانیم و اجازه دهیم مسیح همواره در دلهایمان پادشاهی کند.



Comments