خطبه – خداوند و همسایهٔ خود را محبت کن – ۲۵ اکتبر ۲۰۲۶

یکشنبهٔ سیام در زمان عادی سال کلیسایی
قرائتها: خروج ۲۲:۲۰-۲۶؛ اول تسالونیکیان ۱:۵ج-۱۰؛ متی ۲۲:۳۴-۴۰
«خداوند برای آشکار ساختن نیت فریبکارانهٔ کسی که از او پرسش کرده بود، در همان پاسخ نخست فرمود: «خداوند، خدای خود را محبت کن» و مانند آن.
او فرمود: «محبت کن»، نه «بترس»، زیرا محبت کردن برتر از ترسیدن است. ترس از ویژگیهای بردگان است، در حالی که محبت از ویژگیهای فرزندان است. ترس از اجبار سرچشمه میگیرد، اما محبت از آزادی برمیخیزد. کسی که از روی ترس به خدا خدمت میکند، البته از مجازات میگریزد، اما به پاداش پارسایی دست نمییابد؛ زیرا کار نیک را نه از روی ارادهٔ آزاد خویش، بلکه از سر ترس انجام میدهد. خداوند نمیخواهد که انسانها همچون بردگانی که از ارباب خود میترسند، از او بترسند. بلکه چون روح فرزندخواندگی را به آنان عطا کرده است، میخواهد که همچون پدری مورد محبت قرار گیرد.
محبت کردن خدا با تمامی دل به این معناست که محبت دل انسان نباید بیش از خدا به هیچ چیز دیگری معطوف باشد.
محبت کردن خدا با تمامی جان به این معناست که انسان به حقیقت وفادار بماند و در ایمان استوار باشد. بنابراین، محبت دل و محبت جان با یکدیگر تفاوت دارند. محبت دل، به یک معنا، جسمانی است؛ از این جهت، ما خدا را با بدن خود نیز محبت میکنیم. با این حال، نمیتوانیم چنین کنیم، مگر آنکه دل خود را از محبت به امور دنیوی بازگردانیم. ازاینرو، محبت دل در قلب احساس میشود. اما محبت جان احساس نمیشود، بلکه با فهم و شناخت درک میگردد؛ زیرا بر داوری جان استوار است.
کسی که ایمان دارد همهٔ نیکیها در خدا یافت میشوند و بیرون از او هیچ نیکیای وجود ندارد، خدا را با تمامی جان خود محبت میکند.
محبت کردن خدا با تمامی ذهن به این معناست که انسان همهٔ تواناییهای ذهنی خود را به او تقدیم کند. دربارهٔ کسی که عقلش در خدمت خداست، حکمتش به سوی او معطوف است، اندیشههایش به اعمال خدا مشغولاند و حافظهاش نیکیهای او را به یاد میآورد، میتوان گفت که خدا را با تمامی ذهن خود محبت میکند.[۱]
[۱] شبهیوحنای زریندهان (Pseudo-Chrysostom)، Opus imperfectum in Matthaeum، موعظهٔ ۴۲.



Comments