top of page
Search

موعظه – آنچه از آنِ خداست، به خدا بدهید – ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶

Oct 18
3 min read

قرائت‌ها: اشعیا ۴۵:‏۱، ۴–۶؛ اول تسالونیکیان ۱:‏۱–۵ب؛ متی ۲۲:‏۱۵–۲۱

قرائت‌های این یکشنبه ما را دعوت می‌کنند تا دربارهٔ رابطهٔ خود با خدا و چگونگی انجام مسئولیت‌هایمان در جهان تأمل کنیم.

در انجیل، فریسیان از عیسی می‌پرسند که آیا پرداخت مالیات به قیصر جایز است یا نه. آنان می‌خواستند او را در موقعیت دشواری قرار دهند، اما عیسی با حکمت چنین پاسخ می‌دهد:

پس آنچه از آنِ قیصر است، به قیصر و آنچه از آنِ خداست، به خدا بدهید.

عیسی با این سخنان، تمایزی اساسی میان اقتدار سیاسی و قدرت الهی قائل می‌شود. قدرت این جهان یا قدرت سیاسی، هر اندازه هم که بزرگ باشد، نمی‌تواند با قدرت خدا برابر دانسته شود.

اگرچه این حقیقت برای ما آشکار به نظر می‌رسد، اما در دوران زندگی عیسی و در بستر امپراتوری روم چنین نبود. بدین ترتیب، عیسی با جدا کردن آنچه به حکومت تعلق دارد از آنچه به خدا تعلق دارد، آشکار می‌سازد که وجدان انسان نمی‌تواند به‌طور کامل تسلیم هیچ اقتدار زمینی شود.

در این زمینه، باید دریابیم که آزادی حقیقی وجدان به چه معناست.

برای یک مسیحی، این آزادی به معنای داشتن اختیار برای تعیین خوب و بد بر اساس ارادهٔ شخصی خود نیست؛ بلکه به معنای رهایی از تحمیل‌های انسانیِ مغایر با شریعت الهی، به‌منظور اطاعت از خداست.

در نهایت، تعیین اینکه از نظر اخلاقی چه چیزی درست یا نادرست است، بر عهدهٔ انسان نیست؛ زیرا چنین کاری به معنای تکرار ادعای آدم و حواست که می‌خواستند اقتداری را که تنها به آفریدگار تعلق دارد، از آنِ خود کنند.

بنابراین، وجدان ما باید با پذیرش برتری خدا بر وجدان، برای تسلیم شدن در برابر ارادهٔ الهی و اطاعت از آن تربیت شود.

رسولان هنگامی که به مقاماتی پاسخ می‌دادند که به آنان فرمان داده بودند برخلاف ارادهٔ خداوند عمل کنند، دقیقاً همین حقیقت را بیان کردند:

باید از خدا اطاعت کرد، نه از انسان‌ها. (اعمال رسولان ۵:‏۲۹)

اساس آزادی مسیحی همین است: حق اطاعت از خدا، مشروط بر اینکه هیچ قدرت سیاسی دیگری جایگاهی را که تنها به او تعلق دارد، اشغال نکند.

این درکِ به‌ظاهر ساده، به‌ویژه از طریق شهادت نخستین شهیدان ایمان، تأثیری عمیق بر تاریخ غرب گذاشته است. آنان گواهی دادند که اقتدار سیاسی دارای محدودیت‌هایی است و نمی‌تواند آنچه را که تنها به خدا تعلق دارد، مطالبه کند.

پس چه چیزی به خدا تعلق دارد؟ زندگی ما، قلب ما، محبت ما و تمام وجود ما.

بر روی سکه، تصویر قیصر نقش بسته بود، اما ما به صورت و شباهت خدا آفریده شده‌ایم.

ازاین‌رو، دادن آنچه به خدا تعلق دارد به خدا، به معنای زندگی کردن مطابق ارادهٔ او، بخشیدن، محبت کردن و قرار دادن استعدادهایمان در خدمت دیگران است.

ما اغلب با اهمیت بیش از حد دادن به پول، قدرت، موفقیت و نظرات دیگران، خدا را در مرتبهٔ دوم قرار می‌دهیم.

عیسی ما را دعوت می‌کند تا این پرسش را از خود بپرسیم:

چه کسی واقعاً در زندگی من در جایگاه نخست قرار دارد: خدا یا منافع شخصی‌ام؟

بنابراین، پیام این یکشنبه ساده و درعین‌حال عمیق است:

ما باید در جهان زندگی کنیم، اما نباید فراموش کنیم که به خدا تعلق داریم.

ما فراخوانده شده‌ایم که به حقیقت آشکارشده استوار و وفادار بمانیم و اجازه ندهیم فشارهای قدرتمندان این جهان موجب شود از اطاعتی که نسبت به آفریدگار بر عهده داریم، دست بکشیم.

قیصر می‌تواند پول را بگیرد، اما خدا باید قلب‌های ما را به دست آورد.

از خداوند بخواهیم که به ما یاری رساند تا با ایمانی حقیقی زندگی کنیم؛ ایمانی که نه‌تنها در سخنانمان، بلکه بیش از هر چیز در نگرش‌ها، انتخاب‌ها و اعمالمان آشکار شود.

باشد که مادرمان مریم به ما بیاموزد که خدا را در مرکز زندگی خود قرار دهیم و در جهان شاهدان محبت او باشیم.

 
 
 

Comments


Commenting on this post isn't available anymore. Contact the site owner for more info.

خطبه

bottom of page