خطبه - یادبود بانوی اندوه ما - ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۶

دیروز، به عنوان یک کلیسا، ما جشن تجلیل از صلیب مقدس را جشن گرفتیم.

امروز ما رنج مریم مقدس را گرامی میداریم. اینکه این دو روز پشت سر هم قرار گرفتهاند، تصادفی نیست، زیرا رنج مریم عمیقاً با صلیب مسیح مرتبط است.

این ارادت به مریم باکره از همان روزهای اولیه کلیسا شکل گرفت و به ویژه از طریق تأمل در مورد مشارکت مریم در رنج و مرگ عیسی تعمیق یافت.

با گذشت زمان، کلیسا شروع به بزرگداشت هفت غم مریم به طور خاص کرد. بنابراین، مریم به عنوان مادری که حتی در رنج نیز به خدا وفادار ماند، برای ما به عنوان نمونهای تبدیل شد.

در کتاب مقدس امروزی میخوانیم:

مادرش در کنار صلیب عیسی ایستاده بود... (یوحنا ۱۹:۲۵)

این جمله خیلی چیزها را بیان میکند: مریم فرار نکرد. او کنار صلیب پسرش ماند.

دیروز به صلیب نگاه کردیم؛ امروز به مریم که در کنار صلیب ایستاده است نگاه میکنیم. زیرا عشق واقعی میداند که چگونه نه تنها در زمان شادی، بلکه در زمان غم نیز در کنار ما باشد.

عیسی بر روی صلیب به مریم میگوید:

زن، این پسر توست!

سپس به شاگردش گفت:

مادرت اینجاست!

بنابراین، عیسی مریم را نه تنها به یوحنا، بلکه به همه شاگردانش به عنوان مادرشان میسپارد. در پای صلیب، مریم مادر همه کسانی میشود که به مسیح ایمان میآورند.

مریم به ما میآموزد که به دنبال رنج نباشیم، بلکه در هنگام رنج، وفادار و حامی خدا بمانیم.

امروزه بسیاری از مردم صلیب خود را به دوش میکشند: بیماری، تنهایی، مشکلات خانوادگی، فقدان، ترسها و اشکها...

مریم مادری است که همه اینها را درک میکند، زیرا او نیز زیر صلیب پسرش اشک ریخت. اما درد او بینتیجه نبود.

مریم حتی در اوج درد و رنج، همچنان به خدا توکل میکرد.

بیایید از مریم مقدس بخواهیم که امروز برای ما دعا کند.

باشد که به ما بیاموزد که در دوران سخت بر صلیب عیسی استوار بمانیم، ایمان خود را حفظ کنیم و امید خود را از دست ندهیم.