خطبه – قدیس پادره پیو: کشیشی که زخم‌های مسیح را بر بدن خود حمل کرد – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۶

امروز زندگی قدیس پادره پیو اهل پیتِرِلچینا، یکی از شناخته‌شده‌ترین و محبوب‌ترین کشیشان تاریخ کلیسا، را به یاد می‌آوریم.

پادره پیو کشیشی بود که با محبتی عمیق به مسیح، عشای ربانی مقدس و مردم دلبسته بود.

به عنوان نشانه‌ای آشکار از اتحاد عمیق او با مصائب عیسی، او به عنوان نخستین کشیشی که نشانه‌های زخم‌های مسیح، یعنی استیگماتا، را بر بدن خود حمل می‌کرد، در تاریخ شناخته شد. او این زخم‌ها را حدود پنجاه سال با خود داشت.

زندگی پادره پیو به‌ویژه برای ما کشیشان نمونه‌ای بسیار نیرومند است. او کشیشی را فقط یک وظیفه یا حرفه نمی‌دانست. برای او کشیش بودن یعنی متعلق بودن به مسیح و تقدیم کردن خود برای نجات انسان‌ها.

در مرکز زندگی پادره پیو، آیین مقدس قرار داشت. او آیین را با خشوعی عمیق و ایمانی ژرف برگزار می‌کرد. گاهی آیین او حدود دو یا سه ساعت طول می‌کشید.

زیرا برای او آیین مقدس فقط یک مراسم نبود؛ بلکه مشارکت در قربانی مسیح بر صلیب و حضور در راز این قربانی بود.

سخن بسیار زیبایی به او نسبت داده شده است:

وجود جهان بدون خورشید آسان‌تر از وجود آن بدون آیین مقدس بود.

این سخن جایگاه عشای ربانی را در زندگی مسیحی به ما یادآوری می‌کند. زیرا بر محراب، به واسطه کشیش، خود مسیح به ما تقدیم می‌شود. آیین مقدس مرکز زندگی کلیساست.

یکی دیگر از جنبه‌های مهم خدمت کشیشی پادره پیو، اعتراف به گناهان، یعنی آیین آشتی، بود. او ساعت‌ها به کسانی که برای اعتراف به گناهان خود می‌آمدند گوش می‌داد. گاهی در طول یک روز افراد بسیار زیادی را می‌پذیرفت.

پادره پیو گناه را جدی می‌گرفت؛ اما در عین حال اعتماد بزرگی به رحمت خدا داشت. او تنها به کسی که برای اعتراف می‌آمد گوش نمی‌داد، بلکه او را دعوت می‌کرد تا به سوی خدا بازگردد، توبه کند و دوباره در فیض زندگی کند.

زندگی او این را به ما یادآوری می‌کند: کشیش هنگام اعتراف به گناهان، نه به نام خود، بلکه به نام مسیح خدمت می‌کند. وظیفه کشیش این است که مردم را به سوی رحمت و بخشش خدا هدایت کند.

امروز از قدیس پادره پیو بخواهیم که به‌ویژه برای کشیشان دعا کند.

باشد که خداوند به همه کشیشان، همچون پادره پیو، زندگی عمیق دعا، محبتی بزرگ به عشای ربانی و قلبی سرشار از رحمت نسبت به گناهکاران عطا کند.

باشد که قدیس پادره پیو به ما بیاموزد برای گناهان خود توبه کنیم و به رحمت خدا اعتماد داشته باشیم.

باشد که مریم مقدس به ما کمک کند تا همچون پادره پیو، محبتی عمیق به عشای ربانی و آیین مقدس داشته باشیم.