خطبه – در جستوجوی حکمت و بیدار ماندن – ۸ نوامبر ۲۰۲۶

قرائتهای این یکشنبه ما را دعوت میکنند تا دربارهٔ دو نگرش بنیادین در زندگی مسیحی تأمل کنیم: جستوجوی حکمت و بیدار ماندن.
در قرائت نخست، برگرفته از کتاب حکمت، با عبارتی بسیار زیبا روبهرو میشویم: حکمت درخشان است، فروغ خود را از دست نمیدهد و میگذارد کسانی که در جستوجوی آن هستند، آن را بیابند.
حکمت خود را به کسانی نشان میدهد که صادقانه در جستوجوی آن هستند و آن را از دل و جان میطلبند.
اما در اینجا پرسش مهمی مطرح میشود: ما در جستوجوی کدام حکمت هستیم؟ حکمت این جهان یا حکمت خداوند؟
بسیاری از اوقات، حکمت را با هوش، دانش، تجربه یا توانایی حل مشکلات اشتباه میگیریم. حال آنکه حکمت حقیقی بسیار عمیقتر از اینهاست.
حکمت حقیقی یعنی دانستن اینکه چگونه مطابق ارادهٔ خداوند زندگی کنیم، نیکی را از بدی تشخیص دهیم، آنچه را واقعاً اهمیت دارد انتخاب کنیم و حقیقتِ وجود خود را از یاد نبریم.
حکمت حقیقی آن است که همواره هدف اصلی زندگی خود را در نظر داشته باشیم و برای رسیدن به آن هدف، رفتار و زندگی خود را با آن هماهنگ سازیم.
ممکن است کسی دانش فراوانی داشته باشد، اما نداند چگونه محبت کند. ممکن است دارایی بسیاری داشته باشد، اما هرگز طعم خوشبختی حقیقی را نچشیده باشد. ممکن است در نگاه جهانیان موفق باشد، اما در قلب خود احساس خلأ بزرگی کند.
حکمتی که از خداوند سرچشمه میگیرد، به ما میآموزد که چگونه زندگی معناداری داشته باشیم، محبت کنیم، ببخشیم و خداوند را در مرکز زندگی خود قرار دهیم.
انجیل امروز مَثَل ده دوشیزه را برای ما روایت میکند: پنج دوشیزهٔ خردمند و پنج دوشیزهٔ نادان.
همهٔ آنان چراغ داشتند. همگی در انتظار داماد بودند. هنگامی که آمدن داماد به تأخیر افتاد، همگی به خواب رفتند.
اما تفاوتی اساسی میان آنان وجود داشت: دوشیزگان خردمند روغن زیتون اضافی با خود برداشته بودند، در حالی که دوشیزگان نادان به اندازهٔ کافی آماده نشده بودند.
هنگامی که داماد از راه رسید، چراغهای دوشیزگان نادان در آستانهٔ خاموش شدن بود. دیگر فرصتی باقی نمانده بود تا آنچه را از آماده کردنش غفلت کرده بودند، فراهم کنند.
عیسی این مَثَل را با اندرزی بسیار روشن به پایان میرساند: «پس بیدار بمانید، زیرا نه از آن روز آگاهید و نه از آن ساعت.»
هدف از بیان این مَثَل، ایجاد ترس نیست، بلکه بیدار کردن وجدان و آگاهی ماست.
این ده دوشیزه، در عین حال، نمادی از زندگی مسیحی ما نیز هستند. به هر یک از ما چراغی داده شده است: ایمان.
همهٔ ما فراخوانده شدهایم که در انتظار خداوند باشیم. اما مسئلهٔ اصلی این است که آیا به اندازهٔ کافی روغن داریم تا چراغ خود را روشن نگاه داریم؟
آیا آنقدر روغن داریم که بتوانیم ایمان خود را تا آخرین روز زندگیمان زنده نگاه داریم؟
اما این روغن نماد چیست؟
میتوانیم آن را در رابطهٔ شخصی خود با خداوند، در دعا، در نیکوکاری، در وفاداری، در توانایی بخشیدن، در شرکت در مراسم عشای ربانی و در بهکار بستن انجیل در زندگی روزمرهٔ خود ببینیم.
تنها گفتن اینکه مسیحی هستیم کافی نیست. باید همچون یک مسیحی زندگی کنیم.
تعمید یافتن و دریافت اسرار مقدس بهتنهایی کافی نیست. ما باید هر روز ایمان خود را تغذیه و تقویت کنیم.
یکی از معنادارترین جزئیات این مَثَل آن است که دوشیزگان خردمند نمیتوانستند روغن خود را با دوشیزگان نادان تقسیم کنند.
در نگاه نخست، شاید این رفتار برای ما عجیب به نظر برسد. مگر نیکوکاری ما را به سهیم شدن با دیگران دعوت نمیکند؟
البته که چنین است! اما عیسی میخواهد به ما بیاموزد که در زندگی حقایقی وجود دارند که هیچکس نمیتواند آنها را به جای ما زندگی کند.
هیچکس نمیتواند به جای ما چنان دعا کند که دعای او جایگزین رابطهٔ شخصی ما با خداوند شود. هیچکس نمیتواند به جای ما محبت کند. هیچکس نمیتواند به جای ما ببخشد. هیچکس نمیتواند تصمیمهایی را که به وجدان ما مربوط میشوند، به جای ما بگیرد.
ما میتوانیم از دیگران کمک، راهنمایی و شهادت ایمان دریافت کنیم، اما هر یک از ما مسئولیت داریم که از ایمان خود مراقبت کنیم.
لحظهای فرا میرسد که باید از خود بپرسیم: اما من چطور؟ رابطهٔ من با خدا چگونه است؟ آیا چراغ من روشن است؟ آیا به اندازهٔ کافی روغن دارم؟
ایمان باید از تجربهٔ یک دیدار و رویارویی شخصی با مسیح سرچشمه بگیرد.
عیسی امروز به ما هشدار میدهد: «بیدار بمانید.»
بیدار ماندن به معنای زندگی در ترس، نگرانی دربارهٔ پایان جهان یا هراس از مرگ نیست.
بیدار ماندن یعنی هر روز را با مسئولیتپذیری زندگی کنیم، با آگاهی از اینکه زندگی ما هدفی دارد و فراخوانده شدهایم تا با خداوند دیدار کنیم.
به تعویق انداختن آنچه واقعاً مهم است، بسیار آسان است.
اغلب با خود میگوییم: «فردا بیشتر دعا خواهم کرد. وقتی وقت بیشتری داشته باشم، خود را بیشتر وقف خانوادهام خواهم کرد. هنگامی که زندگیام آرامتر شود، شروع به تغییر خواهم کرد.»
انجیل ما را دعوت میکند که محبت کردن، بخشیدن، توبه کردن و انجام کارهای نیک را به فردا موکول نکنیم.
روغن چراغ ما از وفاداریهای کوچک روزانهمان فراهم میشود.
بهویژه هنگامی که روز خود را در محبت و اتحاد با عیسی سپری کنیم و هر آنچه را باید انجام دهیم، با چنین روحیهای به انجام رسانیم.
زیرا در مرکز مَثَل امروز، دامادی قرار دارد که از راه میرسد.
برای ما مسیحیان، این داماد نماد مسیح است که به سوی بشریت میآید و ما را دعوت میکند تا در شادی پادشاهی او سهیم شویم.
زندگی مسیحی تنها مجموعهای از وظایف دینی نیست، بلکه سفری سرشار از محبت و امید به سوی عیسی است.
ازاینرو، نباید ایمان خود را همچون کسی زندگی کنیم که تنها وظیفهای را انجام میدهد، بلکه باید مانند کسی باشیم که در انتظار آمدن محبوب خویش است.
وقتی کسی را دوست داریم، برای آمدنش آماده میشویم. هنگامی که در انتظار شخص مهمی هستیم، میکوشیم آماده باشیم. رابطهٔ ما با عیسی نیز باید چنین باشد.
دعای ما، شرکت ما در مراسم عشای ربانی، نیکوکاری ما و تعهد ما نسبت به برادران و خواهرانمان باید از اشتیاق ما برای بودن در کنار خداوند سرچشمه بگیرد.
و باید همواره این یقین همراه ما باشد: مسیح نمیآید تا امید ما را نابود کند، بلکه میآید تا کمال و پُری زندگی را به ما عطا کند.
هم قرائت نخست و هم انجیل، ما را به یک پیام واحد رهنمون میشوند: تنها آرزوی داشتن زندگی با خداوند کافی نیست؛ باید قلب خود را آماده کنیم و هر روز مطابق کلام او زندگی کنیم.
آنچه را خداوند امروز از ما میخواهد، به فردا موکول نکنیم.
تنها به نام، مسیحی نباشیم؛ بلکه با تمام قلب و در شیوهٔ زندگی خود، مسیحی باشیم.
باشد که ایمان ما نه چراغی بیروغن، بلکه نوری باشد که وجود ما و زندگی کسانی را که همراه ما در این راه گام برمیدارند، روشن سازد.
از خداوند درخواست کنیم که فیض حکمت را به ما عطا کند تا راه درست را برگزینیم و فیض بیداری را به ما ببخشد تا ایمانمان هرگز خاموش نشود.
باشد که مادر مقدس، مریم، ما را یاری کند تا پایان راه در ایمان خود استوار و وفادار بمانیم.



Comments