خطبه – خدمت با عطایایمان – ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶

در انجیل امروز، عیسی مَثَل میناها، یعنی پولهای به امانت سپردهشده، را برای ما بازگو میکند. این مَثَل شباهت زیادی به انجیل یکشنبهٔ گذشته دارد.
مردی اموال خود را به خدمتگزارانش میسپارد و پس از بازگشت، از هر یک حساب میخواهد که چگونه از امانتی که دریافت کرده است استفاده کرده.
پیام این مَثَل برای ما بسیار روشن است: خدا به ما استعدادها، مهارتها، امکانات و عطایای گوناگونی میبخشد. اما آنها را به ما نمیدهد که تنها برای خود نگه داریم، بلکه میدهد تا آنها را شکوفا سازیم و به سود دیگران به کار ببریم.
در اینجا باید نکتهٔ بسیار مهمی را درک کنیم: خدا ما را نه به برابری، بلکه به انصاف فرا میخواند.
برابری یعنی به همه یک چیز یکسان بدهیم. اما انصاف یعنی با در نظر گرفتن ویژگیها، نیازها و مسئولیتهای متفاوت هر انسان، عادلانه رفتار کنیم.
امروزه جهان بسیار از برابری سخن میگوید، گویی همهٔ ما برابر هستیم. ما برابر نیستیم.
هر انسان در نگاه خدا یگانه و ویژه است.
در نگاه نخست، ممکن است اینکه به یک نفر استعدادهای بیشتری و به دیگری استعدادهای کمتری داده شده، ناعادلانه به نظر برسد.
اما اینکه خدا به برخی انسانها عطایای بیشتری میبخشد، بیعدالتی نیست. آنچه واقعاً اهمیت دارد، این است که چگونه از عطایایی که دریافت کردهایم استفاده میکنیم.
زیرا کسی که استعدادهای فراوانی دارد، آنها را تنها برای خود دریافت نکرده است. او مسئولیت بزرگتری نیز بر عهده گرفته است.
باید استعدادهای خود را برای خدمت به برادران و خواهرانش، کمک به نیازمندان، برخیزاندن افتادگان و زیباتر کردن زندگی دیگران به کار گیرد.
بیندیشیم: اگر کسی استعداد گوش سپردن به دیگران و تسلی دادن به آنان را داشته باشد، افراد بسیاری میتوانند به یاری او آرامش بیابند. اگر کسی استعداد رهبری داشته باشد، میتواند به پیشرفت یک جامعه کمک کند.
پس عطایایی که به یک انسان داده میشوند، تنها به او تعلق ندارند؛ بلکه برای تمامی جامعه نیز برکت هستند.
در نگاه خدا، مهم این نیست که چه کسی بیشتر و چه کسی کمتر دریافت کرده است، بلکه این است که هر کس چگونه از آنچه به او سپرده شده استفاده میکند.
امروز این پرسشها را از خود بپرسیم: آیا استعدادهایی را که به من داده شدهاند، برای خیر دیگران به کار میبرم؟ آیا داشتههایم را با برادران و خواهرانم قسمت میکنم؟
در خانوادهٔ خدا لازم نیست همه استعدادهای یکسانی داشته باشند. زیرا خدا به ما عطایای متفاوتی میبخشد تا دریابیم که به یکدیگر نیاز داریم.
ممکن است استعدادی که من ندارم، در برادر یا خواهرم باشد؛ و استعدادی که او به آن نیاز دارد، در من وجود داشته باشد.
ثروت حقیقی یک جامعه در این نیست که همه استعدادهای یکسانی داشته باشند، بلکه در این است که هر انسان استعدادهای خود را برای خیر همگان به کار گیرد.
باشد که مریم مقدس به ما کمک کند تا همواره استعدادهایمان را در خدمت برادران و خواهرانمان قرار دهیم.



Comments