خطبه – جشن باشکوه همهٔ قدیسان – ۱ نوامبر ۲۰۲۶

انجیل: متی ۵:۱–۱۲الف
امروز کلیسا با شادی، جشن همهٔ قدیسان را گرامی میدارد.
این جشن بسیار ویژه است، زیرا یاد همهٔ کسانی را گرامی میداریم که زندگی خود را در وفاداری به خدا سپری کردهاند و اکنون در شکوه جاودان بهشت سهیم هستند.
ما نهتنها قدیسان شناختهشدهای را گرامی میداریم که نامشان بر محرابها و در تقویمهای آیینی آمده است، بلکه مردان و زنان عادی و بیشمار دیگری را نیز که نامشان برای ما ناشناخته است، اما ایمان خود را با فروتنی زیستهاند، محبت کردهاند، بخشیدهاند، خدمت کردهاند و تا پایان به خدا وفادار ماندهاند، گرامی میداریم.
قدیسان باید برای ما الگوهایی باشند که نشان میدهند چگونه باید بر اساس انجیل زندگی کنیم؛ زیرا آنان کسانی بودند که به بهترین شکل از عیسی مسیح پیروی کردند.
با نگاه کردن به آنان درمییابیم که چگونه باید در تمام شرایط زندگی خود، انجیل را با وفاداری به کار بندیم.
قدیس ایگناتیوس لویولایی، یکی از قدیسان بزرگ اسپانیا، مسیر دگرگونی زندگی خود را با خواندن کتابی دربارهٔ زندگی قدیسان آغاز کرد.
او در آن زمان به دلیل جراحت در بستر افتاده بود. برای گذراندن وقت، هرچند در ابتدا با بیمیلی، شروع به خواندن یکی از معدود کتابهای موجود در خانه کرد؛ کتابی که زندگی قدیسان را روایت میکرد.
در آغاز، این مطالعه تأثیر چندانی بر او نگذاشت، اما هرچه بیشتر میخواند، تأثیرات مثبت آن سرگذشتها را عمیقتر احساس میکرد.
آن صفحات در دل او آرامشی عمیق و اشتیاقی روزافزون برای پیروی از آن نمونههای زیبا برانگیختند.
بدین ترتیب، او بهتدریج این پرسش را از خود مطرح کرد: «اگر آنان توانستند قدیس شوند، چرا من نتوانم؟»
عیسی نیز راهی را که باید برای رسیدن به قدوسیت در پیش بگیریم، به ما میآموزد.
ازاینرو، در انجیل امروز، عیسی «خوشابهحالها» را به ما تعلیم میدهد.
این سخنان راهی متفاوت از مسیری را نشان میدهند که جهان اغلب به ما پیشنهاد میکند.
جهان میگوید خوشبخت کسانی هستند که ثروتمند، قدرتمند و موفقاند و به هر آنچه میخواهند دست مییابند.
اما عیسی به ما میآموزد که فقیران در روح، فروتنان، رحیمان، پاکدلان و برقرارکنندگان صلح خوشبختاند.
عیسی به ما میآموزد که خوشبختی حقیقی به آنچه در اختیار داریم بستگی ندارد، بلکه به این بستگی دارد که در پیشگاه خدا چه کسی هستیم.
۱. همهٔ ما فراخوانده شدهایم تا قدیس شویم
قدیسان چه کسانی هستند؟ آنان نیز مانند ما با دشواریها روبهرو شدهاند، رنج کشیدهاند، وسوسهها را تجربه کردهاند و با شکنندگی و آسیبپذیری زندگی آشنا بودهاند.
تفاوت در این است که آنان همواره کوشیدهاند خدا را در مرکز زندگی خود قرار دهند.
قدیسان کسانی بودند که وفاداری به ارادهٔ خدا را برگزیدند؛ در زمانی که نفرت ورزیدن آسانتر بود، محبت کردند؛ هنگامی که کینهتوزی آسانتر بود، بخشیدند؛ و زمانی که تنها به خود اندیشیدن آسانتر بود، آنچه داشتند با دیگران تقسیم کردند.
بنابراین، قدوسیت امتیازی نیست که تنها به گروهی از افراد خاص اختصاص داشته باشد.
این دعوتی برای همهٔ ماست. خدا هر مسیحی را فرا میخواند تا در خانواده، محیط کار و جامعهٔ خود در مسیر قدوسیت گام بردارد.
۲. قدوسیت از کارهای کوچک آغاز میشود
ما اغلب تصور میکنیم که مقدس بودن به معنای انجام دادن کارهای خارقالعاده است. حال آنکه قدوسیت از رفتارهای کوچک و روزمرهٔ ما آغاز میشود.
کارهای کوچکی که هر روز انجام میدهیم، میتوانند به ما کمک کنند تا در مسیر قدوسیت پیش برویم.
زیرا راز قدوسیت در بزرگی کارهایی که انجام میدهیم نیست، بلکه در بزرگی محبتی است که به عیسی داریم.
پس برای مقدس شدن، باید همهٔ کارهای خود را با هدایت محبت عظیمی که به خداوند ما عیسی مسیح داریم، انجام دهیم.
پدر یا مادری که فرزندان خود را با محبت پرورش میدهد، جوانی که صداقت را انتخاب میکند، کسی که از بیماران مراقبت میکند یا به نیازمندان یاری میرساند؛ همهٔ آنان در مسیر قدوسیت گام برمیدارند.
۳. قدوسیت مستلزم اعتماد به خداست
عیسی همچنین میفرماید: «خوشا به حال ماتمیان، زیرا آنان تسلی خواهند یافت.»
این سخنان به ما یادآوری میکنند که قدوسیت به معنای داشتن زندگیای عاری از رنج و درد نیست. قدیسان نیز رنج، آزار و دشواریها را تجربه کردند.
اما هرگز اعتماد خود را به خدا از دست ندادند.
ما نیز با لحظات دشواری روبهرو میشویم: بیماریها، مشکلات خانوادگی، نگرانیها و ناامیدیها.
در چنین شرایطی نباید تصور کنیم که خدا ما را ترک کرده است. او از اشکهای ما آگاه است و در کنار ما گام برمیدارد.
قدوسیت مستلزم آن است که حتی زمانی که همهچیز مطابق برنامهها و خواستههای ما پیش نمیرود، به خدا وفادار بمانیم.
جشن همهٔ قدیسان ما را دعوت میکند تا نگاه خود را به سوی بهشت بلند کنیم، اما در عین حال، ما را فرا میخواند تا زندگی زمینی خود را نیز دگرگون سازیم.
امروز عیسی از طریق خوشابهحالها از ما میپرسد: آیا واقعاً میخواهیم راه قدوسیت را در پیش بگیریم؟
نخستین پرسشی که باید به آن پاسخ دهیم این است: خدا از من چه میخواهد؟
آیا میکوشم در همهچیز ارادهٔ او را به انجام برسانم؟ آیا از فرمانهای او پیروی میکنم؟ آیا میکوشم از گناه دوری کنم؟
آیا دعا میکنم و تلاش میکنم عیسی را بهتر بشناسم و او را بیشتر دوست بدارم؟
همچنین در جشن امروز باید این حقیقت را به یاد داشته باشیم: قدیسان نهتنها الگوهایی برای پیروی کردن هستند، بلکه کسانی نیز هستند که میتوانیم از آنان درخواست شفاعت کنیم.
آنان برای ما دعا میکنند و خدا میخواهد از طریق دعاهای قدیسان خود، نیکی و رحمت خویش را آشکار سازد و فیضهای خود را به سراسر جهان ارزانی دارد.
چرا باید از یک قدیس درخواست شفاعت کنیم؟
زیرا قدیسان کسانی هستند که در نزدیکی بسیار با خدا زندگی کردهاند. همانگونه که در طول زندگی زمینی خود به خدا نزدیک بودند، پس از مرگ نیز در نزدیکی او باقی میمانند.
قدیسان نیز مانند ما انسان بودند. ازاینرو، هنگامی که از آنان میخواهیم برای نیت خاصی دعا کنند، احساس نزدیکی بیشتری با آنان میکنیم.
کلیسا با برگزاری جشن امروز میخواهد به ما یادآوری کند که باید قدیسان را هم بهعنوان الگو و هم بهعنوان شفیعان خود بشناسیم.
قدیسان از بدو تولد قدیس نبودهاند، بلکه در طول زندگی خود به قدوسیت رسیدهاند. هر انتخاب و هر روز اهمیت دارد.
همهٔ ما به قدوسیت فراخوانده شدهایم، زیرا کتاب مقدس به ما میفرماید: «مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم.»
از قدیس شدن نترسیم! قدوسیت به معنای دوری گزیدن از جهان نیست، بلکه به معنای زندگی کردن در این جهان با دلی رو به سوی خداست.
زیرا خوشبختی حقیقی در بیشتر داشتن نیست، بلکه در بیشتر محبت کردن است؛ نه در تسخیر جهان، بلکه در رسیدن به بهشت است.
باشد که مریم مقدس همواره ما را در مسیر رسیدن به قدوسیت یاری کند.



Comments