موعظه – وحدت و عشق در بدن مسیح (مرقس ۱۲:۲۸ب-۳۴) – ۴ ژوئن ۲۰۲۶

امروز، کلیسا جشن بزرگ عشای ربانی را در سراسر جهان جشن میگیرد.

در حالی که جشن کورپس کریستی در بسیاری از نقاط جهان روز پنجشنبه برگزار میشود، در برخی از کشورها و مناطق، مانند اینجا، این جشن به یکشنبه منتقل میشود.

به این ترتیب، مؤمنان بیشتری میتوانند در راز عشای ربانی شرکت کنند و با هم ایمان خود را به حضور حقیقی خداوند ابراز کنند.

در انجیلی که امروز به آن گوش دادیم (مرقس ۱۲:۲۸ب-۳۴)، یک عالم مذهبی از عیسی میپرسد که بزرگترین حکم کدام است.

عیسی پاسخ میدهد:

«خداوند، خدای خود را با تمام قلب، تمام روح، تمام ذهن و تمام قدرت خود دوست بدار.»

سپس دستور دوم را اضافه میکند:

«همسایهات را مانند خودت دوست بدار.»

در نگاه اول، ممکن است به نظر برسد که این متن کتاب مقدس به عشای ربانی اشارهای نمیکند. با این حال، در واقع ما را به قلب راز عشای ربانی هدایت میکند.

زیرا عشای ربانی، راز عشق ابدی مسیح به بشریت است. عیسی همچنان خود را به پدر تقدیم میکند و خود را برای ما فدا میکند.

پاپ لئو سیزدهم در نامه دایرهالمعارف خود، میره کاریتاتیس، عشای ربانی را «والاترین گواه عشق مسیح به بشریت» توصیف میکند.

در واقع، هیچ عشقی بزرگتر از عشق خداوند نیست، کسی که جان خود را برای دوستانش فدا کرد و در طول اعصار در میان آنها باقی میماند.

در حالی که عیسی به ما دستور میدهد که خدا را با تمام وجودمان دوست داشته باشیم، عشای ربانی به ما میآموزد که چگونه آن عشق را در زندگی خود زنده کنیم.

وقتی در مقابل آیین مقدس زانو میزنیم، یاد میگیریم که خدا را در مرکز زندگی خود قرار دهیم.

پرستش صرفاً لحظهای از دعا نیست؛ بلکه مدرسهای از عشق نیز هست. کسانی که مسیح را در زیر نان مقدس تشخیص میدهند، یاد میگیرند که حضور او را در زندگی روزمره خود درک کنند.

با این حال، عیسی فرمان دوم را به همان اندازه مهم میدانست: «همسایه خود را مانند خود دوست بدار.»

عشای ربانی دقیقاً ما را به این امر هدایت میکند. میره کاریتاتیس میآموزد که عشای ربانی پیوندهای وحدت بین مؤمنان را تقویت میکند و وحدت کلیسا را تقویت مینماید.

پس از دریافت بدن مسیح، ما نمیتوانیم نسبت به نیازهای برادران و خواهران خود بیتفاوت بمانیم. همان پروردگاری که در قربانگاه بود، در فقرا، بیماران، تنهایان و همه کسانی که به کمک نیاز دارند، در انتظار ماست.

عشای ربانی آنچه را که گناه تقسیم کرده است، متحد میکند. عشای ربانی بسیاری را در یک بدن قرار میدهد.

به قول پاپ لئو سیزدهم، این راز مقدس، سرچشمه صلح، برادری و عشق حقیقی است. هر چه انسان به مسیح نزدیکتر شود، به همنوعان خود نیز نزدیکتر میشود.

بنابراین، جشن کورپس کریستی صرفاً مربوط به مراسم، گلآرایی یا نمایشهای ظاهری نیست. اینها سنتهای گرامی هستند، اما جوهره این جشن نیستند.

مهمترین چیز این است که ایمان خود را به عیسی، که واقعاً در عشای ربانی وجود دارد، تجدید کنیم و به او اجازه دهیم زندگی ما را متحول کند.

مسیحی که ما در محراب میپرستیم، همان مسیحی است که باید در برادران و خواهرانمان به او خدمت کنیم.

امروز، بیایید از این پروردگار فیض بخواهیم که خدا را بالاتر از هر چیز دیگری دوست داشته باشیم و با عشق سخاوتمندانه به همسایگان خود نزدیک شویم.

باشد که هر عشای ربانی که دریافت میکنیم، ما را به زیستن بر اساس این دو فرمان بزرگ نزدیکتر کند.

و بیایید این حقیقت را از طریق زندگی خود به جهانیان اعلام کنیم: مسیح، که در عشای ربانی زندگی میکند و در میان ما میماند، منبع همه عشق و پیوند کامل وحدت است.

باشد که مریم مقدس به ما کمک کند تا حضور حقیقی عیسی را در عشای ربانی بیش از پیش دوست داشته باشیم.