امروز کلیسا عید باشکوهِ مقدس‌ترین بدن و خون مسیح را جشن می‌گیرد.

امروز، عشای ربانی مقدس از خیابان‌های بسیاری در شهرهای سراسر جهان عبور می‌کند تا همگان در برابر آن به پرستش و احترام بایستند.

برای گرامی‌داشت حضور عیسی در عشای ربانی، فرش‌ها و تزیینات زیبایی در سراسر شهر آماده می‌شود.

تصمیم برای اعلام جشن پیکر و خون مسیح برای سراسر کلیسا، از سوی پاپ اوربان چهارم و از طریق سند «Transiturus de hoc mundo» که در ۱۱ اوت ۱۲۶۴ منتشر شد، گرفته شد.

در پسِ این تصمیم، گسترش روزافزون پرستش عشای ربانی در قرن سیزدهم قرار داشت؛ به‌ویژه تحت تأثیر تجربه‌های عرفانی ژولیانا اهل لیژ و معجزه عشای ربانی در بولسنا.

اوربان چهارم در این سند توضیح می‌دهد که چرا، افزون بر پنجشنبه مقدس، داشتن جشنی ویژه که به عشای ربانی اختصاص داشته باشد، شایسته است.

یکی از بخش‌هایی که بیشتر از همه نقل می‌شود، چنین است: «اگرچه عشای ربانی هر روز برگزار می‌شود، ما بر این باوریم که شایسته است دست‌کم سالی یک بار، مراسمی باشکوه‌تر و باوقارتر به یاد آن برگزار شود.»

امروز تنها روز سال است؛ امروز، عشای ربانی در قالب دسته‌های آیینی از خیابان‌های شهرها عبور داده می‌شود. عیسی از کلیساها بیرون می‌آید و در شهر گام برمی‌دارد.

در واقع، امروز ما حضور واقعی عیسی را در عشای ربانی جشن می‌گیریم.

عیسی چه زمانی حضور خود را در عشای ربانی به ما سپرد؟

همان‌گونه که می‌دانیم، این امر در شام آخر رخ داد. در آن روز، عیسی عشای ربانی و مقام کاهنی را بنیاد نهاد.

همان‌گونه که امروز در انجیل می‌خوانیم، عیسی می‌گوید: این بدن من است و این خون من است! عیسی نگفت که این شبیه بدن و خون اوست، بلکه گفت که این بدن و خون اوست.

و چون عیسی خداست، قدرت کلام او نان را به بدن او و شراب را به خون او تبدیل می‌کند.

از این رو، عشای ربانی غذای روحانی است که جان‌های ما را نیرومند می‌سازد.

در انجیل، عیسی آشکارا می‌فرماید: «من نان زنده‌ای هستم که از آسمان نازل شده‌ام. هر که از این نان بخورد، تا ابد زنده خواهد ماند؛ و نانی که من برای حیات جهان می‌بخشم، بدن من است.» (یوحنا ۶:۵۱)

هنگامی که کمونیون را دریافت می‌کنیم، حیات حقیقی را دریافت می‌کنیم؛ حیاتی که از خودِ خدا می‌آید.

معجزه عشای ربانی هر روز، هنگامی که آیین مقدس عشای ربانی را برگزار می‌کنیم، رخ می‌دهد. هنگامی که آیین عشای ربانی برگزار می‌شود، بدن و خون مسیح حقیقتاً حاضر می‌گردد.

ظاهر آن نان و شراب است، اما در حقیقت، بدن و خون است.

بسیاری از معجزات دیگر در جهان نیز با عشای ربانی پیوند داشته‌اند.

در نقاط مختلف جهان، نمونه‌هایی گزارش شده است که در آن‌ها نان به‌گونه‌ای دیدنی به گوشت، یا شراب به خونی که به‌گونه‌ای دیدنی و علمی بررسی شده، تبدیل شده است.

عشای ربانی حضور خیالی عیسی نیست؛ تنها نان نیست. عیسی حقیقتاً در بدن، خون، روح و الوهیت خود در آنجا حاضر است.

پس در آیین مقدس، چه زمانی نان به بدن و شراب به خون تبدیل می‌شود؟

پس از آنکه کاهن کلمات تقدیس را بر زبان می‌آورد: «این بدن من است» و «این خون من است»، نان به بدن عیسی و شراب به خون عیسی تبدیل می‌شود.

از همین روست که عید امروز تا این اندازه مهم است.

بنابراین، هر تلاشی انجام شد تا فرشی آماده شود که عیسی بتواند بر آن گام بردارد.

زیرا ما برای ورود یک پادشاه آماده می‌شویم.

و اگر لحظه‌ای درنگ کنیم و بیندیشیم که چه کسی را می‌پذیریم ـ کسی که بسیار فراتر از یک پادشاه است ـ باید بسیار بیشتر از این انجام دهیم!

به همین ترتیب، هنگامی که خود را برای پذیرفتن عیسی در جان‌های خود آماده می‌کنیم، باید این حقیقت را نیز در نظر داشته باشیم.

تمام آمادگی‌هایی که برای جشن گرفتن حضور واقعی عیسی در عشای ربانی انجام می‌دهیم، باید در درون خود نیز برای پذیرفتن او انجام دهیم.

ما باید همیشه حتی کوچک‌ترین جزئیات را نیز در نظر بگیریم. زیرا هنگامی که کمونیون را دریافت می‌کنیم، جان ما به کلیسا، به خانه‌ای که عیسی برای سکونت در آن می‌آید، تبدیل می‌شود.

و ما نمی‌توانیم او را در جایی که با گناه آلوده شده است بپذیریم. این مانند آن است که عشای ربانی را بر زمین بیندازیم، یا بدتر از آن، آن را به زباله بیفکنیم.

هنگامی که شخصی در حالت گناه یا بدون آمادگی، کمونیون مقدس را دریافت می‌کند، این دیگر کمونیونی حقیقی نیست، بلکه بی‌احترامی به امر مقدس است.

پاپ لئو سیزدهم در سند خود، Mirae Caritatis، چنین تعلیم می‌دهد:

«عشای ربانی باید همچون مرکز تلاقی همه شکل‌های دینداری نگریسته شود.»

«عشای ربانی شگفت‌انگیزترین و نیرومندترین پیوند میان انسان‌ها و مسیح است.»

یکی از نمونه‌های امروزیِ کسی که عشای ربانی را بسیار دوست می‌داشت، قدیس کارلو آکوتیس است. او در طول زندگی خود، آثاری آنلاین درباره عشای ربانی تهیه کرد.

این قدیس در سال ۲۰۰۶، در سن ۱۵ سالگی، درگذشت و پیکر او همچنان تباه‌نشده و در آسیزی نگهداری می‌شود.

قدیس کارلو بیش از هر چیز کوشید عشای ربانی را که آن را «بزرگراه من به سوی آسمان» می‌نامید، در مرکز زندگی خود قرار دهد.

او همواره می‌کوشید پرستش عشای ربانی را انجام دهد و باور داشت که «در برابر عیسی در عشای ربانی، انسان قدیس می‌شود».

قدیسان دیگر نیز درباره اهمیت عشای ربانی نوشته‌اند.

قدیس آلفونسو ماریا دِ لیگوریو گفته است: «در میان همه شکل‌های پرستش، پرستش عیسی در عشای ربانی مقدس، بیش از همه خدا را خشنود می‌سازد و برای ما سودمندتر است.»

قدیس پیر-ژولین ایمار می‌گفت:

«پرستش نخستین وظیفه انسان است؛ یعنی تقدیم کردن آنچه شایسته خداست به خدا.»

«پرستش عشای ربانی، خورشید زندگی مسیحی است.»

قدیسه ترزای کلکته می‌گفت: «زمانی که با عیسی در مقدس‌ترین عشای ربانی می‌گذرانید، زیباترین زمانی است که بر روی زمین خواهید گذراند.»

پس، هنگامی که با راز بزرگ عشای ربانی روبه‌رو می‌شویم، چه باید بکنیم؟

همه ما فراخوانده شده‌ایم تا عیسی را در عشای ربانی بپرستیم.

پس از کمونیون، باید از حضور عیسی در درون خود بهره ببریم تا بتوانیم دعا کنیم.

پس از آیین مقدس، بسیار مهم است که زمانی را در سکوت با عیسی سخن بگوییم.

خدا می‌خواهد تا پایان با ما بماند، و ما نیز باید نشان دهیم که می‌خواهیم تا پایان با او بمانیم.

امروز تمام بعدازظهر پرستش خواهیم داشت؛ لطفاً بخشی از وقت خود را به عیسی اختصاص دهید. این زمان می‌تواند ۳۰ دقیقه، یک ساعت یا تمام بعدازظهر باشد.

هر لحظه‌ای که در حضور عیسی می‌گذرانیم، بسیار ارزشمند است و برکت‌های فراوانی به زندگی ما می‌آورد.

باشد که مریم به ما بیاموزد عشای ربانی چه ارزش حقیقی و ژرفی باید برای ما داشته باشد.