Vaaz – “Sevincinizi Hiç Kimse Elinizden Alamayacak” (Yuhanna 16,20-23a) – 15 Mayıs 2026

Bugünkü İncil’de İsa şöyle diyor: “Siz üzüleceksiniz, ama üzüntünüz sevince dönüşecek… ve sevincinizi hiç kimse elinizden alamayacak.” İsa bu sözleri çarmıha gerilmeden önce havarilerine söyledi. Onlar yakında yaşayacakları acıyı henüz tam anlamamışlardı.

İsa’nın acı çektiğini ve öldüğünü görecekler, büyük bir üzüntü yaşayacaklardı. Ama İsa onlara önceden müjde veriyordu: Acı son söz olmayacaktı. Diriliş, hüznü sonsuz sevince dönüştürecekti.

Biz de hayatımızda üzüntüler, korkular, sıkıntılar ve denemeler yaşıyoruz. Bazen kalbimiz ağırlaşıyor, yolumuzu kaybetmiş gibi hissediyoruz. Ama bugün İsa bize şunu hatırlatıyor: O’nunla yaşayan insanın hüznü sonsuza kadar sürmez. Çünkü Mesih’in varlığı hayatımıza anlam verir.

Hristiyan’ın en büyük sevinci, problemsiz bir hayat yaşamak değildir. En büyük sevinç, İsa’nın bizimle olduğunu bilmektir. O’nunla dua ederek konuşabiliriz, O’nu Efkaristiya’da bulabiliriz, Allah’ın Sözü’nde O’nun sesini duyabiliriz. Aziz Avilalı Teresa şöyle der: “Hiçbir şey seni korkutmasın, hiçbir şey seni sarsmasın. Allah yeter.”

İsa’ya sahip olan kişi, dünyanın veremeyeceği ve alamayacağı bir hazineye sahiptir. Dünya geçici mutlulukların peşinden koşuyor: para, başarı, zevk, ün… Ama bütün bunlar geçer. Mesih’in verdiği sevinç ise kalıcıdır. Çünkü bu sevinç, Allah tarafından sevildiğimizi bilmekten doğar.

Aziz II. Ioannes Paulus gençlere şöyle seslenmişti: “Korkmayın! Mesih’e kapılarınızı sonuna kadar açın!” Çünkü kalbimizi İsa’ya açtığımızda hayatımız ışık, umut ve anlam kazanır.

Bugünkü İncil bizi daha da ileriye götürüyor: İsa bize Göğün sonsuz sevincinden söz ediyor. Bu dünyada Allah’ı imanla tanıyoruz; ama bir gün O’nu yüz yüze göreceğiz. Cennet bizim gerçek vatanımızdır. Orada İsa ile sonsuza dek birlikte olacağız. Dünyadaki bütün mutluluklar, O’nun huzurunda yaşayacağımız sonsuz sevincin yanında küçücük kalır.

Aziz Augustinus şöyle yazmıştır: “Ey Rab, bizi Kendin için yarattın; kalbimiz ancak Sende huzur bulur.” İnsan kalbi Allah’ı özler; çoğu zaman bunun farkında olmasa bile. Ve gerçek, tam sevinç ancak İsa ile sonsuz buluşmada tamamlanacaktır.

Bir düşünün: İsa’nın yüzünü görmek, sesini duymak, O’nun merhamet dolu sevgisini sonsuza dek yaşamak… Orada artık gözyaşı, acı, korku ve ölüm olmayacak. Sadece sonsuz sevgi olacak.

Azize Lisieux’lü Teresa şöyle demiştir: “Ben ölmüyorum; hayata giriyorum.” Azizler için Cennet uzak bir hayal değil, yaşamın en büyük hedefiydi. Bu nedenle biz de bu dünyada yaşarken gözlerimizi Mesih’e çevirmeliyiz.

Her dua, her ayin, her sevgi işi ve Allah’a sunulan her acı bizi Cennete yaklaştırır. Ve gözyaşlarımızın içinde bile umudumuzu kaybetmeyiz. Çünkü İsa söz verdi: “Sevincinizi hiç kimse elinizden alamayacak.”

Bugün Rab’den şunu isteyelim: Daha bu dünyadayken O’nun varlığının sevincini yaşamayı ve bir gün Cennette sonsuz sevince kavuşmayı. Meryem Ana, cennete gidip İsa ile buluşmaya her zaman hazır olmamıza yardım etsin.