Vaaz – Olağan Devrenin 23. Pazarı (Hezekiel 33,7-9 | Matta 18,15-20) – 6 Eylül 2026

Bugünkü okumalar bize Hristiyan yaşamımız için çok önemli bir gerçeği hatırlatıyor: Birbirimizin iyiliğinden sorumluyuz.

Bir kardeşimizi yanlış yoldan uzaklaştırmak için onu sevgiyle uyarmamız ve aynı zamanda gerektiğinde uyarılmayı kabul edecek kadar alçakgönüllü olmamız gerekir.

Birinci okumada Allah, peygamber Hezekiel'e şöyle sesleniyor:

Seni İsrail halkına gözcü yaptım.

Gözcünün görevi, tehlikeyi gördüğünde uyarmaktır. Sessiz kalamaz; çünkü kardeşinin hayatından sorumludur.

Bugünkü İncil'de İsa da bize kardeşçe düzeltmenin yolunu gösteriyor:

Önce kardeşimizle özel olarak konuşmalıyız.

Eğer bizi dinlemezse, başkalarının yardımına başvurabiliriz. Bütün bunların amacı ise kardeşi küçük düşürmek değil, onu yeniden kazanmaktır.

İsa şöyle diyor:

Kardeşin seni dinlerse, onu kazanmış olursun.

Dikkat edelim: İsa, "Tartışmayı kazandın" demiyor. "Haklı olduğunu kanıtladın" demiyor. "Kardeşini kazandın" diyor.

İşte Hristiyan düzeltmesinin özü budur:

Amaç aşağılamak, öç almak veya kendimizin daha iyi olduğunu göstermek değildir.

Amaç kardeşimizin iyiliği, kurtuluşu ve Allah'a yeniden yaklaşmasıdır.

Fakat bunun için çok önemli bir erdeme ihtiyacımız vardır: Alçakgönüllülük.

Başkalarını düzeltmek kolaydır. Asıl zor olan, kendimizin düzeltilmesini kabul etmektir.

Biri bize gelip, "Yanlış yapıyorsun. Bu yol senin için iyi değil. Değişmen gerekiyor" dediğinde, çoğu zaman ilk tepkimiz kendimizi savunmak olur:

"Ben yanlış yapmadım."

"Sen kim oluyorsun da bana bunu söylüyorsun?"

"Senin de hataların var!"

Bazen gururumuz yüzünden yapılan uyarıyı kabul etmeyiz. Oysa alçakgönüllülük bize şöyle diyebilmeyi öğretir: "Belki gerçekten yanılıyorum. Belki bu insanın söylediğinde doğruluk payı var. Belki Allah beni değiştirmek için onun aracılığıyla konuşuyor."

Bir düzeltmeyi kabul etmek bizi küçültmez. Tam tersine, Allah'ın önünde bizi büyütür. Çünkü hatamızı kabul etmek ve değişmeye karar vermek büyük bir cesaret ve alçakgönüllülük ister.

Hepimiz zaman zaman düzeltilmeye ihtiyaç duyarız. Hepimiz hata yapabilir, yanlış yollara sapabilir ve Allah'tan uzaklaşabiliriz.

Gerçekten alçakgönüllü insan, hiç hata yapmayan insan değildir. Hatasını fark ettiğinde onu kabul edebilen, özür dileyebilen ve yeniden başlayabilen insandır.

Bu nedenle bugün kendimize şu soruyu soralım:

"Biri beni uyardığında onu dinleyebiliyor muyum?

Hatalarımı kabul edebiliyor muyum?

Gerektiğinde 'Haklısın, ben hata yaptım' diyebilecek kadar alçakgönüllü müyüm?"

Aynı zamanda İsa bize başkalarını düzeltirken de dikkatli olmamızı öğretiyor.

Birini düzeltirken amacımız kendimizi üstün göstermek veya öfkemizi boşaltmak olmamalıdır.

Önce kendimize sormalıyız:

"Ben gerçekten bu insanın iyiliğini mi istiyorum, yoksa sadece haklı olduğumu kanıtlamak mı istiyorum?"

Gerçek kardeşçe uyarı sevgiden doğar.

Seven insan, kardeşinin yanlışına kayıtsız kalmaz. Ama onu aşağılamaz. Sevgiyle, saygıyla, mümkün olduğunca özel olarak konuşur ve onun iyiliğini ister.

Ailelerimizde, dostluklarımızda ve cemaatlerimizde buna çok ihtiyacımız var: Sevgiyle uyarabilen insanlara ve aynı zamanda uyarıyı kabul edecek kadar alçakgönüllü insanlara.

Bazen Allah, bizim kendi başımıza göremediğimiz bir hatayı bize göstermek için bir kardeşimizi karşımıza çıkarır.

Bu nedenle gururumuzun içinde kapanıp kalmayalım. Dinlemeyi, hatamızı kabul etmeyi, özür dilemeyi ve değişmeyi öğrenelim.

Rabbimizden bugün şu lütfu isteyelim: Aşağılamadan düzeltmeyi ve öfkelenmeden, gurura kapılmadan düzeltilmeyi kabul etmeyi bize öğret.

Gerektiğinde şöyle diyebilelim:

“Ben hata yaptım. Beni bağışla. Değişmeye çalışacağım.”

Çünkü hatayı kabul etmek yenilgi değildir; hatadan çıkmanın ilk adımıdır.

Düzeltilmeyi kabul etmek bir aşağılanma değildir; Allah'ın bize büyümek, dönüşmek ve O'na daha fazla yaklaşmak için verdiği bir fırsat olabilir.

Kutsal Bakire Meryem, alçakgönüllü Rab'bin hizmetkârı olarak bize de açık, alçakgönüllü ve Allah'ın sesine karşı duyarlı bir yürek versin.