Vaaz – Küçük Adımlar, Büyük Sevgi: Lisieux’lü Azize Teresa – 1 Ekim 2026

Bugün Lisieux’lü Azize Teresa’nın anısını kutluyoruz.

Kısa bir süre yaşadı ama büyük bir azizeydi.

Aslında tüm ailesi büyük bir kutsallık içinde yaşamıştır. Anne ve babası azizdir. Beş kızları da rahibe oldu.

Azize Teresa, manastıra girmek için Papa’dan izin almak zorunda kaldı. Çünkü daha 15 yaşındayken rahibe olmak istiyordu.

Bu rahibeler manastıra bir daha çıkmamak üzere girerler ve sessizlik ve dua içinde yaşarlar.

Azize Teresa’nın hayat hakkında her zaman derin düşünceleri vardı. Çocukken çok şımarıktı, ama büyüdükçe her şeyde İsa’yı sevmeyi öğrendi.

Her zaman bir azize olmak istemiştir. Ve kutsallık hakkında şöyle yazdı:

“Bir aziz olmak için çok acı çekmek, her zaman en mükemmeli aramak ve kendini unutmak gerektiğini anladım. Sonra, çocukluk günlerimde olduğu gibi, haykırdım: Allah’ım, aziz olmak için her şeyi seçiyorum. Yarım yamalak bir aziz olmak istemiyorum [...] Senin istediğin ‘her şeyi seçiyorum’.”

Yalnızca bir azize olmak istemiyordu. Allah’ın istediği her şeyi istiyordu.

Şehit olarak Mesih için canını vermek, dünyayı dolaşıp Müjde’yi duyurmak, büyük vaizler gibi herkese öğretmek istiyordu.

Ama havariler, Aziz Pavlus ve Kilise şehitleri gibi büyük azizlerin yaptıklarını okuduğunda, onların yanında kendini çok küçük hissediyordu.

Kendisini onların yaptıklarını yapmaktan aciz görüyordu. Ve çok dua ettikten sonra, bir rahibeyken, Kilise’deki çağrısını yeniden keşfetti.

Aziz Pavlus’un mektuplarını okurken, tüm azizlerin ortak noktasını keşfetti: sevgi.

Azizler büyük ya da küçük işler yapmış olabilirler ama hepsi de sevmişlerdir.

Ve Kilise’yi Mesih’in bedeni olan mistik ve ruhani bir beden olarak gördüğünde, her şeyin merkezinin sevgi olduğunu keşfetti.

Şöyle yazmıştır:

Kilise üyelerini harekete geçirenin yalnızca sevgi olduğunu ve eğer sevgi yok olursa ne Havarilerin İncil’i duyurmaya devam edebileceğini ne de şehitlerin kanlarını dökebileceğini fark ettim. Sevginin tüm çağrıları içinde barındırdığını, sevginin her şey olduğunu ve tüm zamanları ve mekânları kapsadığını, tek kelimeyle sevginin ebedî olduğunu anladım.

Şöyle devam etti:

Benim mesleğim sevgidir. Annem olan Kilise’nin kalbinde sevgi olacağım; sevgiyle her şey olacağım; ve böylece hayalim gerçekleşecek.

Ve küçük şeyleri büyük bir sevgiyle yapabileceğini ve böylece bir azize olabileceğini keşfetti.

Örneğin, dua etmeye gittiğinde, Allah’a kurban olarak sunmak için asla sırtını sandalyeye dayamazdı.

Rahibeler her zaman kilisede dualar söylerlerdi. İlahi söylemek için pelerin giyerler ve sonra pelerinlerini sıraların üzerine bırakırlardı. Tüm rahibeler kiliseden ayrıldıktan sonra, Azize Teresa kalıp rahibelerin pelerinlerini toplardı.

Bir keresinde manastırda bir vazo kırılmış ve suç onun üzerine atılmıştı. Masum olmasına rağmen suçu kabul etti.

Allah’a olan sevgisinden dolayı her zaman küçük işler sunmayı ve kendini bir çocuk gibi Allah’ın kollarına bırakmayı öğrendi. Bununla birlikte, Kilise’de kutsallığa giden yeni bir yol ortaya çıktı.

Bu yol küçük işlerin yoludur. Bu “küçük yol”, onun ruhani öğretisinin merkezlerinden biri oldu. Kilise, ruhani öğretisinin derinliği ve evrensel değeri nedeniyle onu Kilise Doktoru ilan etti.

Hayatı boyunca bir manastırda yaşamış olmasına rağmen, uzak yerlerde İncil’i yaymak için çalışan herkesin koruyucu azizidir.

O, kutsallığın sırrının yaptığımız her şeyde Allah’ı çok sevmek olduğunu keşfetti. Öyleyse hepimiz aziz olabiliriz. Yaptığımız her şeyde Allah’ı sevmeyi bilirsek, biz de aziz olabiliriz.

Kutsallık, büyük işler yapmak değil, yaptığımız her şeyde Allah’ı çok sevmektir.

Kutsallaştıran işler değil, sevgidir.

Henüz 24 yaşındayken tüberkülozdan ölmüştür. Genç yaşta ve bir manastırda vefat etmesine rağmen, azizliği ile ilgili şöhreti tüm dünyaya yayıldı.

Azize Teresa’nın örneği bize yaptığımız her şeyde, en küçük olaylarda bile kutsallığı aramayı öğretsin.